غزل شمارهٔ ۲۶۲۶

برداشت: ای دل، در این اوضاع بد و غارت و نابودی چه چیزی را مشاهده کردی که از آن جدا شدی و زندگیت را دوباره آغاز کردی؟

برداشت: حرص و طمع مانند کمربند دور این خانه خراب و ویران پیچیده شده است و به مانند دام مگس، فقط روح و جان آدم را درگیر می‌کند.

برداشت: دل تو از شادی و سرخوشی، فکر می‌کند که از این دنیا و زرق و برق آن آزاد شده است.

برداشت: در طوفان کسی نمی‌تواند در خانه‌ای ساخته شده از گل و خاک بماند، و هیچ‌کس در دام دیگری نمی‌تواند از دانه‌ای بهره‌مند شود. آیا تا به حال چیزی از این دست شنیده‌ای؟

برداشت: ای دل، از این مشکلات و گرفتاری‌ها بیرون بیا و به سوی آنجا برو که روح‌ها در آنجا به آرامش می‌رسند.

برداشت: ای روح، مانند طاووس زیبایی خود را به نمایش بگذار! آیا تو بدون درک و عقل، نمی‌دانی که چگونه به عرش پرواز کردی؟

برداشت: تو از بلندای آسمان به زمین آمدی و تقدیر این بود که بخشی از وجودت را به کار ببری و چند چیز جزئی را به دست آوری.

برداشت: وقتی که قحطی به سراغت آمد و گرسنه شدی، گاهی لب خود را می‌گزی و گاهی دستت را می‌مکید.

برداشت: انسانی با اراده و عزم قوی به دنبال موفقیت و سعادت است و این موفقیت نه تنها وابسته به حمایت و امکاناتی که از دیگران دریافت می‌کند، بلکه به تلاش و همت خود او نیز بستگی دارد.

برداشت: خوی ملوکانه و نجابت که مانند شیر در وجود او وجود دارد، هرگز با خون و پلیدی در هم نمی‌آمیزد.

برداشت: دوست گرانقدر ما، گل زیبایی را در دستان خود دارد که خود او را به کمال رسانده است. اراده و خوش شانسی او به گونه‌ای است که از دست پادشاهی دیگر به او رسیده و او این نعمت‌ها را به دست آورده است.

برداشت: واقعا که در آن مکان دور از جهان، حقیقت وجود را به تو آموختند. تو در آن جا به مقام خاصی رسیدی و نسبت میان معلم و شاگرد را یاد گرفتی.

برداشت: آموختی که دل و معشوق یکی هستند، گاهی قفل می‌شود و می‌تواند رمزگشایی شود.

برداشت: گاهی نصیحت می‌کند، گاهی انسان را به بند می‌کشد، گاهی تلخی و زهر به او می‌دهد و گاهی شیرینی و خوشی را به او می‌چشاند. برخی وقت‌ها تازه و پررنگ جلوه می‌کند و زمان‌هایی دیگر کهنه و فرسوده به نظر می‌رسد.

برداشت: ای سیل، در این مسیر هم بلندی وجود دارد و هم پستی. زمانی که به دریا می‌رسی، به تو رنگ و بویی خاص می‌دهد.

برداشت: ای زمین، از این زخم‌های مکرر تو رنج می‌کشی و ای چرخ فلک، به خاطر این بار سنگین، خم شده‌ای.

برداشت: ای دریای حقیقت، که زمین در تو مانند موج و کف است، تو در خفا و نهان هستی، اما در اعمال و کارهایت کاملاً نمایان و مشهودی.

برداشت: ای چشمه نور خورشید، تو که از خود نور افشانی کردی و دریاها را روشن ساختی تا جایی که تاریکی‌ها را نیز شکافتی و به روشنی آوردی.

برداشت: هر خاکی که به دست می‌گیری به طلا تبدیل می‌شود؛ هر سنگی که انتخاب کنی به جواهراتی چون لعل و زمرد تبدیل می‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که طعم تلخ و ترش زندگی به شیرینی و لذت شبیه حلوا و شکر تبدیل شده است، اما میوه‌ای که به آن اشاره می‌شود، انتخاب شده و حالا از آن دست کشیده شده است. در واقع، این به تأثیر انتخاب‌ها و نتایج آنها در زندگی اشاره دارد.

برداشت: تو کی هستی که در این هنر بزرگ استاد جهانی باشی، در حالی که حتی نیازی به ابزار و وسیله نداری؟ آیا از کی و کجا این مهارت را آموخته‌ای؟

برداشت: صدای تو مانند مرکب جبریل است و از پاهای تو هر خاکی سبز و بارور می‌شود. پس به چه دلیل از کوه‌ها به چرا رفتم؟

برداشت: سکوت کن و به یاد بیاور کسی که صد بار از این ادعا و این تفکر فاصله گرفته است.