غزل شمارهٔ ۲۶۲۴

برداشت: بلند شو که زندگی و دنیا و جوانی وجود دارد. خورشید طلوع کرده، و به نورش نگاه کن.

برداشت: حسنی که زلیخا در خواب به دنبالش بود، ای یوسف، این روزها به طرق مختلف بسیار بهتر از آنی که در خواب می‌دید، پیداست.

برداشت: بیدار شو و آماده باش، چون ترازوی قیامت آماده است. باید خود را بسنجی و ببینی که آیا در زندگی سبک‌بار بوده‌ای یا سنگین‌بار.

برداشت: در هر گوشه و کنار نشانی از خلق خدا دیده می‌شود، اما عاشق واقعی که دل‌باخته‌است هرگز به این نشانه‌ها قناعت نمی‌کند.

برداشت: هر لحظه از آسمان صدایی می‌آید که می‌گوید: «ای گاو، ما راه سعادت را نشان دادیم، تو خود می‌دانی».

برداشت: برخیز و بیا تا عظمت و جذابیت زندگی جاودان را ببینی و زودتر از این دنیای زودگذر رهایی یابی.

برداشت: او عمری ارزشمند است که نمی‌توانی از آن فاصله بگیری. او جان جهان است و تو برای او تنها یک تصویر هستی.

برداشت: اگر روح سنگینی را بر چهره‌ات بگذاری، روح تو شکوفا می‌شود. حیف است که از این روح خوشایند بی‌نصیب بمانی.

برداشت: او مثل سنگ عقیق است و در میان منافع و سرمایه‌های دنیا، سرمایه‌اش همان حقیقت و باطن خود اوست. حالا ببین در دنیای تجارت چه بر سر آن دکان می‌آید.