غزل شمارهٔ ۲۶۱۹

برداشت: گل به من گفت: چرا از خار نرمی می‌طلبی؟ من پاسخ دادم: در این عشق، تو چه می‌کنی که به هوش باشی؟

برداشت: او گفت: در این معامله، محبوب تو کجاست؟ من پاسخ دادم: وقتی دل را از دست بدهی، دیگر نباید به دنبال دلدار بگردی.

برداشت: گفت: بیا خوشحال و سرمست، راهی به سمت میخانه نشان بده. گفتم: برو، بچه‌ی مست، دنبال چه می‌گردی؟

برداشت: گفت: چرا حالتو نمی‌فهمی؟ بگو که چی می‌نوشی؟ گفتم: برو دنبال کار خودت، هشدار بده که دنبال چی هستی.

برداشت: گفت: این باغ چقدر زیباست که بویی از آن به مشام نمی‌رسد. من پاسخ دادم: اگر بویی نیست، پس به چه دلیل به دنبال زیبایی آن هستی؟

برداشت: او گفت کسانی که به دنبال وفا هستند در حال خوابند و من پاسخ دادم که در خیال و خواب بیدار چه چیزی را می‌کوشی؟