غزل شمارهٔ ۲۶۱۸

برداشت: ای جانم، به من نگاهی بینداز، چون جان من پر از خیال توست. چگونه بگویم که با نگاهت دلم را ربودی، زیرا تو عین دل منی.

برداشت: در لحظه‌ای که دل انسان‌ها به شوق و شادمانی می‌زند، همه‌جا پر از زندگی و هیجان می‌شود. این شادی و شکرگزاری زمانی بیشتر خواهد شد که انسان‌ها از درد و رنج خود رهایی یابند یا به آرامش برسند.

برداشت: وقتی روح از بدن جدا می‌شود، مانند این است که دست کسی را بالا ببری. اگر به کسی حال و احوال خود را نشان دهی، او نیز مانند یک شعبده‌باز، حالت را درک می‌کند.

برداشت: اگر این رفتار نادرست و ظلم و ستم است، پس وفا و صداقت دیگر ارزش ندارد. ای دل، در برابر این ستمی که بر تو می‌رود، چرا هنوز جان خود را حفظ می‌کنی؟

برداشت: امروز به قدری سرخوشم که انگار از خودم جدا شده‌ام. ای یار، مرا بگیر و به جایی ببر که تو حضور داری.

برداشت: هر چیزی که شایسته‌ی تو باشد، افلاک و آسمان‌ها همان را به وجود می‌آورند. پس چه کم است از تو که در دل دریا هستی.

برداشت: مردم به وجود تو زندگی می‌کنند. بدون تو، دیدگان چه معنایی دارند؟ ای گوهری که باعث بینایی هستی.

برداشت: ای روح، به خودت حال و هوای خوب و شادی ببخش، چرا که در حال حاضر در اوج خوشبختی و وحدت با وجود یکتا هستی.

برداشت: ای روح، چرا می‌ترسی؟ تو نه تنها یک جسم و نفس هستی، بلکه وجود تو فراتر از ترس‌ها و محدودیت‌هاست. بیا و از زندگی لذت ببر و به تماشا بنشین.

برداشت: ای روز، چه روز دل‌انگیزی که شمع شادی را روشن کرده‌ای. خوشحال باش که این روز را به شادی و سرور جان هم هدیه می‌کنی و از او پذیرایی می‌کنی.

برداشت: صبح‌ها روحی در تو وجود دارد که ارزش بیدار کردن دل‌های خواب‌زده را دارد و من با نفس‌هایی همچون مسیح، این دل‌ها را احیا می‌کنم.

برداشت: شمس الحق تبریزی همچون خورشید می‌درخشد و در نور تو محو می‌شود، درست مثل اینکه وقتی خورشید در شرق طلوع می‌کند، ستاره‌ها ناپدید می‌شوند.