غزل شمارهٔ ۲۶۱۵

برداشت: ای خواجهٔ سرگشته، از درستی و هشیاری پرهیز کن و خود را با آدم‌های شلوغ و بی‌خبر درگیر نکن. در برابر حقیقت سر فرود نیاور و تطهیر کن.

برداشت: هشیار مانند یک سگ است که تنها از جنگ و نزاع آگاهی دارد و نمی‌تواند به جز درگیری‌ها چیز دیگری بداند. تو هم همچون آن سگ، از میدان جنگ و نزاع جدا نمی‌افتی.

برداشت: سگ حکیم و دانا، بر در خانه ی شراب رفت و چون زیبایی و شیرینی آنجا را دید، با شگفتی به در کوبید.

برداشت: ای دوست، از این دنیای زیبا دور نشو، چون اینجا جایی است برای تماشای زیبایی‌ها. تو خود یک تماشاچی برجسته و ویژه‌ای.

برداشت: دوست خوش‌صدا، سرگوشی مشغول آواز و شادی است و او که سرش مستی و شوق دارد، حالا در حالی است که در میوه‌ تازه و خوشمزه‌ای غوطه‌ور شده است.

برداشت: دستوراتی که به آن اشاره شده، به نوعی می‌گوید که در کنار ظرفی خمیده، کوزه‌ای قرار دارد و این تصویر به ما حس نزدیکی و ارتباطی را می‌دهد. در این بین، شخصی مست و شاداب به سوی آن کوزه می‌نگرد و این حال و هوا به طور کلی حس سرخوشی و از خود بی‌خود شدن را به تصویر می‌کشد.