غزل شمارهٔ ۲۶۱۲

برداشت: ای دوست، به کجا می‌روی و چه هدفی داری؟ تو نیز مانند من به خاطر عشق به آن معشوق در این مکان ماندگار شده‌ای.

برداشت: اگر از او جدا شوی، به هیچ کس نیازی نخواهی داشت و نه به مقام و شغل ملکه یا شاهی.

برداشت: دست‌های من در خدمت تو مانند دستان مست‌ها در آب، روحشان در حال سجود است. این کار هیچ مشکلی ندارد، مانند ماهی که به راحتی در آب حرکت می‌کند.

برداشت: وقتی که در حال مستی و خرابی به سجده می‌افتد، مانند آب روان می‌شود و از پاداش و اجر کارش بی‌نیاز می‌گردد. او از مسیر درست و نادرست، به یک فردیت خاص دست می‌یابد.

برداشت: در این مکان، هیچ راهی وجود ندارد و زمین همچون سجده‌ای نیست. نه ظالمی هست و نه تائب، نه ذاکری و نه غافلی.