غزل شمارهٔ ۲۶۰۹

برداشت: در عشق هیچ‌کس به پای تو نمی‌رسد، عشق تو بی‌نظیر است. شاهان از عشق به تو به شدت مجذوب و دلبسته‌اند، حتی در لباس‌های ساده و بی‌آلایش نیز به عشق تو می‌بالند.

برداشت: هر گوشه از زندگی تو کسی مانند سلیمان ایستاده و از شدت خوشحالی و مستی تو، یک نفر درمانده هم‌کاسه شده است.

برداشت: سلطان واقعی کسی است که جان را برمی‌گزیند و در حقیقت، سردفتر دین است. اما همچنان از عشق تو به بی‌دینی دچار شده است.

برداشت: کدام گوهر در جان وجود دارد که می‌تواند حرف‌ها را به حقیقت تبدیل کند؟ کجا می‌توانی سینه یا دل را برای شناخت راه ببینی و کجا می‌توانی آینده یا مقام یک شخص والا را مشاهده کنی؟

برداشت: هر کسی که در عشق غرق شده و شاداب است، دستانش را به سوی آسمان بلند می‌کند و آرزو می‌کند که این عشق روز به روز بیشتر و فزاینده‌تر شود و از هر سو بر او برکت ببارد.

برداشت: می‌گویند خواندن سوره یاسین می‌تواند آرامش‌بخش باشد، اما وقتی درد و رنج به حدی رسیده که جان به لب آمده، چه فایده‌ای از خواندن آن است؟

برداشت: دل خاکی و فرسوده‌ای که از عشق تو به زمین می‌افتد، در روزگار خوشبختی‌ات می‌تواند بر دوش آسمان تاج و تختی بگذارد.

برداشت: اه، چقدر دل نرم و لطیفی دارد آن کسی که جانش به باده وابسته است، گاهی به شادابی و نشاط می‌رسد و گاهی به زیبایی موهای مشکین.

برداشت: هرگز عالم و دانشمندی ما را از دانایی و بصیرت دور نمی‌کند، زیرا من از نور و حقیقت وجود شمس تبریز پر شده‌ام و به همین خاطر با تمام وجودم پر از علم و معرفت هستم.