غزل شمارهٔ ۲۶۰۳

برداشت: ای کسی که به خاطر عشق به حالت حیرت و شگفتی در آمده‌ای، در حالی که حلقه‌ای از عاشقان به دور توست و تو با نگاه به در انتظار هستی.

برداشت: در زلف‌های تو مانند پیچ و تاب‌های چوگان، جان‌های زیادی گم شده‌اند و به خاطر وجود چنین عطری، جانِ عنبر نیز در حیرت و سرگشتگی است.

برداشت: از دنیا و هستی فاصله گرفتم و از خودم گذشتم. در نگاه پادشاه حقیقت، من در حیرت و درویشی به سر می‌برم.

برداشت: من خواهان کسی هستم که به دل آرزوی من نزدیک باشد، حتی اگر من را به چاه بیندازد. این راهی است که من انتخاب کرده‌ام: هم مؤمنانه به آن باور دارم و هم در عین حال به کافر بودن تصویرم از آن می‌اندیشم.

برداشت: هم بادهٔ مستی‌ام هست، هم غم و اندوهی که مرا در بند کرده است. با این حال، توانستم از این حالت گیجی و سردرگمی خارج شوم و آزادانه راهی برای رهایی پیدا کنم.

برداشت: ای عقل، تو که مقام و مرتبتی یافته‌ای و قلبت سنگی شده است، به آرامی به دل محبوب نظر بیفکن که در آن عشق و حیرت فراوان است.

برداشت: اگر اینگونه نباشد، من در کار تو به جدال می‌روم، از تو بلند می‌شوم، خون تو را به زمین می‌ریزم و با خنجر سردرگمی به تو حمله می‌کنم.

برداشت: از لطف و محبت شمس الحق تبریزی، عشق من روایت جالبی دارد؛ گاه به شدت پرشور و فربه است و گاه دچار تردید و لاغری روحی.