غزل شمارهٔ ۲۶۰۱

برداشت: ای بر سر هر سنگی، از زیبایی لب‌های تو نوری درخشان می‌تابد و از شور و زندگی زلف‌های تو در هر سو، شوری و هیاهو ایجاد می‌شود.

برداشت: در زیبایی بهشت تو، در زیر درخت‌های سبزت، در هر طرف یک جوان و خوش‌چهره و در هر سمت دیگر یک پری زیبا وجود دارد.

برداشت: از عشق تو هر جا یک روح به دام افتاده و یکی دیگر همچون عسل غلیظ شده است.

برداشت: هر صبح به خاطر عشق تو، عقل من دیوانه می‌شود و بر بام فکر می‌آید تا طنبور را بنوازد.

برداشت: ای شادی، در آن شهر که عشق حاکم است، هر خیابان پر از جشن و هر خانه مملو از خوشی و سرور است.

برداشت: مدتی پیش از جایی عبور کردم که صدای دل‌نواز قمر در دل‌انگیزی عشق تو به گوش می‌رسید.

برداشت: ادریس به خاطر درس‌هایی که آموخته، به هر جایی می‌رود و با وجود اینکه ابلیس در کنار آن کافر قرار دارد، شب را مانند کافور سپری می‌کند. در واقع، این جمله به ما می‌فهماند که او در مقابل خطرات و وسوسه‌های شیطانی مقاوم است و بر مشکلات فائق می‌آید.

برداشت: گفتم این حرف‌ها از کجا می‌آید؟ او پاسخ داد که من از یک منبع بزرگ، از یک شاهزاده سخن می‌گویم؛ هم عاشق و معشوق وجود دارد و هم ناصر و منصور.

برداشت: شخصی به نام شمس الحق تبریزی، که مانند یک پادشاه خوش‌ذاتی است، زندگی و جان خانواده‌اش را روشن می‌کند و به آنها نشاط و انرژی می‌بخشد. او باعث ایجاد شور و هیجان در هر جمع و دورهمی می‌شود.