غزل شمارهٔ ۲۵۹۸

برداشت: ای جان و جهان، چه ضرری دارد اگر به خاطر زیبایی و نیکویی‌ات یک لحظه به ما نگاه کنی؟

برداشت: ای چهره‌ات مانند آتش درخشان است و بوی تو مانند گل دل‌انگیز و خوشبو. آه که چهره‌ات چه زیبایی دارد و بوی تو چه لطافت و خوشی‌ای به همراه دارد!

برداشت: در برابر چشمانم همیشه تصویر زیبای تو مانند خواب خوشی است که در حالت بیداری می‌بینم.

برداشت: وقتی که فکر تو دل را نوازش می‌کند، دل آن‌قدر خوشحال است که گویی در پوست خود نمی‌گنجد از این همه لذت و دلداری.

برداشت: ماه زیبای تو را وصف می‌کنم، نوری که به چشمانم می‌بخشد را می‌گویم، جان دیگری در تو می‌بینم یا در حقیقت، صحت و سلامتی‌ات را ابراز می‌کنم.

برداشت: به خاطر شرم تو، گل سرخ سرش را به زیر انداخته و بلبل، که ناله‌اش را سر می‌دهد، از شدت غم و اندوه ناتوان مانده است.

برداشت: از جمله قهرمانان باش، چون جایی که تو و او هستید، جایی برای کسی دیگر نیست جز آنکه به تو کمک کند.

برداشت: یونس، درون شکم ماهی، تنها در تاریکی شب، چه کسی جز او را در این حال و روزش همدم می‌تواند باشد؟

برداشت: اگر تو می‌خواهی کار دشواری را به راحتی انجام دهی، باید انتظار داشته باشی که مشکلات بزرگی پیش رویت باشد. تو که خود را به بار سنگینی بند کرده‌ای، نباید از این سختی‌ها غافل شوی.

برداشت: از ناامیدی در نگاهت دست برندار، زیرا مانند ابرهای بهاری، در عشق گنجی پنهان وجود دارد.