غزل شمارهٔ ۲۵۹۴

برداشت: نگران مرگ نباش، زیرا تو زندگی را ادامه می‌دهی. در گوری که به آن فکر می‌کنی، گنجی همچون نور خدا داری.

برداشت: خوش باش، زیرا از آن زیبایی که در دنیا وجود دارد، همه چیز مانند طلاست. آن دوست زیبا را نشان بده که کجا قرار دارد.

برداشت: در عشق، من به آرامش و لذت نشسته‌ام، اما تو با چهره‌ی عبوس و ناراحتت، چرا اینگونه با من برخورد می‌کنی؟

برداشت: در جهانی که رنگ و جلوه‌ای ندارد، حالتی شاداب و سرمست وجود دارد. ای شیخ! وقتی تو به دلتنگی و غم دچار هستی، چه نیازی به هواداری و حمایت از دیگران احساس می‌کنی؟

برداشت: این غم را تا چه زمانی باید تحمل کنی؟ تا کی باید در اندوه بمانی؟ در نهایت، اگر بخشش ما را داری، در تلاش باش که کمی هم رنگ و شاداب شوی.

برداشت: به خاطر نور وجود تو، عزیزم، این‌گونه آگاه و روشن شده‌ام. خوب است که تو مانند جام‌هایی که پر از شراب‌اند، از وجودت برای ما بهره می‌گذاری.

برداشت: شمس الحق تبریزی مانند شکر خالص و زلال است که با هیچ چیز تیره و ناخالصی در هم نمی‌آمیزد. او همچون دریای آرام و پاک است.