غزل شمارهٔ ۲۵۹۲

برداشت: ای چهره‌ی ملکوتی، امروز چه چیزی به همراه آوردی؟ نمی‌دانم. اما می‌دانم که مرا از خود بی‌خود کرده‌ای.

برداشت: ای گلستان زیبا، امروز چه بویی خوش از خود پخش کرده‌ای؟ بر شاخه‌های کدام درخت خندیده‌ای و در باغ چه زمانی رشد کرده‌ای؟

برداشت: امروز واقعا چیز عجیب و جالبی می‌گذرد، تو در باغ چه لحظات خوشی را تجربه می‌کنی و از چه چیزی ناراحت هستی؟

برداشت: این خصوصیات زیبا و اراده‌ی سلطنتی به پیران و جوانان یاد داد که چگونه مردانگی و جوانمردی را بیاموزند.

برداشت: از اصول جوانمردی بگذر، زیرا این صفات از دوگانگی برمی‌خیزند. در اتحاد با دیگران، همدردی را درک کن و نوشیدنی تلخ درد را در دست بگیر.

برداشت: این بیت بیانگر تضادها و هماهنگی‌های میان احساسات و روابط انسانی است. به این معنا که انسان‌ها در عین تنوع و تفاوت‌های خود، هم می‌توانند با هم همدرد و همدم باشند و هم در عشق و علاقه به یکدیگر نزدیک شوند. همچنین، این تفاوت‌ها می‌توانند نمادهایی از احساسات گوناگون، مانند شادی و اندوه، در زندگی انسان‌ها باشند. در نهایت، اشاره به این دارد که در زندگی، هر دو جنبه فردی و جمعی وجود دارد و همه این احساسات در کنار یکدیگر شکل می‌گیرند.

برداشت: با این حال در جمع بمان و از من دور نشو، چون ترس دارم که در میانه‌ی راه، بی‌خبر برگردی و به طور ناگهانی غیبت کنی.

برداشت: اگر با خودت به جایی می‌روی، دل را همراه خود نبر؛ زیرا دل از تردید به وجود می‌آید و گاهی احساس گرمی و گاهی سردی می‌کند.