غزل شمارهٔ ۲۵۹۱

برداشت: به دقت به اوضاع نگاه کن که چه کارهایی انجام داده‌ای؛ تو که دل و جانت را از دست داده‌ای، اینجا چه چیزهایی را رها کرده‌ای؟

برداشت: تو خورشید جهانی و پادشاه تمام هستی، جان من بی‌خبر از عشق تو در حال سرگشتگی است. فرض می‌کنم که به من ظلم کرده‌ای.

برداشت: ای سلطان، تو با بخشش و احسان خود همه را مهمان کردی و نیازهایشان را برآورده ساختی.

برداشت: هر سنگی را که برداشتید، تبدیل به لعل و گوهر کردید و هر پشه‌ای که پرورش دادید، به اندازه‌ی صد هما (پرنده‌ای زیبا و بزرگ) بزرگ و ارزشمند کردید.

برداشت: ای جان، تو گروهی را به اشتباهات رهنمون کردی و ناگهان قافله‌ای را پاک و نیکو ساختی.

برداشت: تو نشانه‌های آسمان‌ها را در اجزای زمین نشان دادی و اجزای زمین را در رحمت و مهربانی آسمانی قرار دادی.

برداشت: چگونه می‌توانم از زمین و حرکت آن چیزی بفهمم، وقتی که اصول و قوانین را شکسته‌ای و درد را با درمانی رفع کرده‌ای؟