غزل شمارهٔ ۲۵۹۰

برداشت: ای پرده‌نشین، ببین که چه کارهایی کردی! دل و جان مرا بردی و در اینجا چه چیزهایی را رها کردی.

برداشت: ای کسی که زنجیر آرزوها را پاره کرده‌ای و قفس‌های محدودیت را شکسته‌ای، حالا دل ما هم از آزادی بهره‌مند شده و تو دوباره به خواسته‌ها و آرزوهای خود برگشتی.

برداشت: اگر به عشق و محبت فکر کرده‌ای و تصمیم به ظلم و اذیت گرفته‌ای، چه کسی را داری که بگوید دوست چرا این کار را کرده‌ای؟

برداشت: آن شمعی که در حال سوختن است، می‌پرسم که چرا گریه می‌کند. زیرا تو آن شیرینی را که داشت، از او جدا کردی.

برداشت: آن چنگی که به صدا درمی‌آید، به من بگو که چرا این‌طور نغمه سر می‌دهد؛ چون از دوری تو، پشت آن در مثل دو نیمه شده است.

برداشت: تو در حق من کوتاهی کردی، اما وقتی روی خود را از من برگرداندی، گویی زهر من را با شیر گره زدی و از دردی که داشتم، درمانی ساختی.

برداشت: هر برگ درخت به خاطر بی‌برگی‌اش دست به دعا برداشت، زیرا تو آنقدر لطف کردی که خواسته‌ها برآورده شدند.