غزل شمارهٔ ۲۵۸۹

برداشت: تو نه تنها جواهر سبز را در آسمان محبوس نکردی، بلکه توانستی طبیعت خاکی را به چرخش درآوری.

برداشت: ای آب، چرا در حال شست‌وشو هستی؟ ای باد، دنبال چه چیزی هستی؟ ای رعد، چرا به غرش درآمده‌ای؟ ای آسمان، چرا در حال چرخش هستی؟

برداشت: ای عشق، تو چرا اینقدر خوشحالی؟ ای عقل، چرا خودت را محدود می‌کنی؟ ای صبر، چرا اینقدر راضی و خوشحال هستی؟ و ای چهره، چرا حالت زرد و غمگین است؟

برداشت: این جمله اشاره دارد به این که در مسیر وفاداری، ارزش و اهمیت جان انسان کمتر از سر خود نیست. هر چه قدر هم که ارزشمند باشد، در راه اخلاق و جوانمردی، باید جان را فدای اصول و عقاید خود کرد.

برداشت: کامل‌ترین ویژگی کسی است که به فنا و نابودی دست یافته است؛ به‌طوری‌که حتی یک مو هم نمی‌تواند در دایره‌ی وجود یک فرد قرار بگیرد.

برداشت: گاه انسان با غم و اندوه روبرو می‌شود و گاه از شادی و خوشحالی بهره می‌برد، ولی باید در این حال و هواها آزاد باشد. کسی که بتواند در شرایط مختلف، چه در گرما و چه در سرما، ثابت قدم بماند، واقعاً آزاد است.

برداشت: اگر پیشانی من را دیدی که مانند تابش ماه می‌درخشد، بدان که شعله‌ی مستی و شوقی را در خود دارم، چنانچه اگر باده‌ای از جان نوشیده‌ام، تأثیری عمیق بر من گذاشته است.

برداشت: به دنبال چیزهایی نباش که از دست تو خارج‌اند و از آن‌ها چیزی کسب نکرده‌ای. در نهایت مثل یک خر کور در دور خود می‌چرخید، پس چرا بیهوده وقتت را تلف می‌کنی؟

برداشت: اگر سینه‌ام را نشورم، چه فایده‌ای دارد که روی خود را بشویم؟ مثل جارویی که دائم در گرد و غبار می‌چرخد و هیچ وقت تمیز نمی‌شود.

برداشت: هر روز من مانند روز جمعه است و خطبه‌ای که می‌گویم همیشه جاری است. این منبر من، جایگاه بلندی است و من نیز مردی هستم که در آن حاضر می‌شوم.

برداشت: زمانی که این منبر از آدم‌ها خالی شود، ارواح و فرشتگان از جانب حق، هدایایی به همراه خواهند آورد.