غزل شمارهٔ ۲۵۸۷

برداشت: ای کسی که جان من را می‌نوازی، به کجا رفته‌ای؟ آیا در خانه پنهان شده‌ای یا به سمت آسمان رفته‌ای؟

برداشت: وقتی که دیدی دل من عهدش را شکسته، مانند پرنده‌ای از آن دور شدی. ای دوست، کجا رفتی؟

برداشت: وقتی به عمق روح خود نگریستی و به سیر و سفر درونی پرداختی، از دنیا و مردم دور شدی و از آنها فاصله گرفتی.

برداشت: تو خیلی زود رفتی، مثل بوی گل که با وزش باد صبا ناپدید می‌شود.

برداشت: تو نه بادی که از سمت صبح بیایی و نه پرنده‌ای که در آسمان پرواز کند، بلکه وجود تو از نور خداست و در همین نور خدا نیز به سوی او رفته‌ای.

برداشت: ای آقا، این خانه مثل شمعی است که در این مکان می‌درخشد، اما از ننگ و عیب این خانه، تو به آسمان رفتی.