غزل شمارهٔ ۲۵۸۰

برداشت: ای کسی که با نگاه جست‌وجوگر خود بر آب می‌نگری، به جلو بیا و بیهوده به این آب خیره نشو! چرا مانند کسی که در آب می‌چرخد، وقت خود را تلف می‌کنی؟

برداشت: صحرا پر از نعمت و زیبایی است، دریا هم مملو از ارزش و جوهرهای گرانبهاست. اما اگر بدون تلاش و کوشش سحر و جادو، از این ثروت‌ها چیزی به دست نیاری، هیچ دستاوردی نخواهی داشت.

برداشت: اگر مردی تماشایی هستی و مانند چشم بنگشایی، باز کردن چشم‌ها به تماشای زیبایی‌ها ارزش دارد تا اینکه به ایجاد یک مهتابی بپردازی.

برداشت: در اینجا شاعر به تماشای دل‌نشینی که در محراب‌ها وجود دارد اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی به این محراب‌ها نگاه می‌کنی، می‌توانی عمیق‌تر به دنیای جنگ و نبرد پی ببری و حقیقت‌های جدیدی را بشکافی که پیش از این از آن آگاهی نداشتی.

برداشت: ما در حالی که تشنه‌ایم، در هر طرف خود چشمه‌هایی از زندگی و نعمت را می‌بینیم. در حالی که همواره به دنبال به دست آوردن بیشتر از دریای بی‌پایان هستیم.

برداشت: راه میان ما به جز عیوب واضحی که داریم چیست؟ چه چیزی می‌تواند میان ما باشد جز نگاه‌های سنگینی که ما را خواب‌آلود کرده است؟

برداشت: شش نور از آن ابر می‌بارد که خداوند جسم تو را به گونه‌ای خلق کرده است که هر حس تو اندازه‌ای دارد.

برداشت: شب در بسته است و شش چشمه به طور مداوم در حال جریان و حرکت هستند، و از آن طرف، بر اساس توانایی و پیروزی آن فاتح، درها به روی آن‌ها باز شده است.

برداشت: خورشید و ماه گاهی به چاهی می‌افتند که از آن نمی‌توانند خودشان را بیرون بکشند، اما می‌توانند با کمک و بدون نیاز به ابزار یا وسیله‌ای، خود را نجات دهند.

برداشت: تو دارای بسیاری از مهارت‌ها و قابلیت‌ها هستی که دیگران از آن‌ها بی‌خبرند، زیرا تو در برابر چالش‌ها و مشکلات ناتوان و ضعیف به نظر می‌روی و نمی‌توانی آنها را تحمل کنی.

برداشت: این فرش زیبا و آن کیوان در آسمان، در حقیقت به دستان خدا لرزان است و شبیه به آب نقره‌ای به نظر می‌رسد.

برداشت: اگر دریا چنین باشد، باید با آن برایش متناسب باشد. در این وصف، دلی که در آن هست، هم دچار سردرگمی و دروغگویی است.

برداشت: عقل و جان از جلال و شکوه آن پادشاه فرار می‌کنند، مانند دیوی که از صدای عمر خطابی فرار می‌کند.

برداشت: شخصی از عشق و زیبایی معشوقش به وجد آمده و به قدری مجذوب او شده که از خود بی‌خبر است و تمام توجه و احساساتش معطوف به معشوق است. او حالتی از شور و شوق را تجربه می‌کند که باعث می‌شود حتی نسبت به جان خود بی‌توجه و غافل شود.

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره شده است که بسیاری از پرندگان، به ویژه زاغ‌ها، به دام شکارچی می‌افتند و در این میان، شکارچی با زیرکی و ترفندهای خود آنها را به دام کشانده است. وقتی که زاغ‌ها به دام می‌افتند، بازی و سرگرمی شکارچی هم به سر آمده و او پس از گرفتن آنها، به نواختن ساز یا مضراب مشغول می‌شود. در واقع، مفهوم آن به فریب و شکار اشاره دارد.

برداشت: سکوت کن که آن کس، بهتر از این سخنی نخواهد گفت؛ چون فردی بی‌تجربه و بی‌شعور، نمی‌تواند چیزی با ارزش بگوید.