غزل شمارهٔ ۲۵۷۹

برداشت: با هر کسی که رابطه برقرار کنی، من می‌دانم که هیچ وقت خسته نمی‌شوی، زیرا تو از خود ما هستی.

برداشت: تا زمانی که تو خود را رسوا نکنی، آن راز نیز برملا نمی‌شود. زیرا کسی که از این جام می‌نوشد، فقط عاشق رسوایی است.

برداشت: گوشه‌ای از میخانه را بگیر و لیوان را پر کن، آن جام آزاد را بنوش که در آن آرامشی است.

برداشت: امروز در جمع آن عاشقان خوشحال و شاداب، در میان گل‌ها و باغ‌ها، لحظه‌ای را با نوشیدن شراب سپری کن، زیرا فردا چه برسرمان خواهد آمد، مشخص نیست.

برداشت: به روش مهارت‌آمیز زندگی کن و از این مستی لذت ببر تا از محدودیت‌های دنیوی بگذری، ای موجود هرجا و در هر حال.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که تو نمی‌توانی مانند گروهی از افراد بی‌پروای که در مصر زندگی می‌کنند، رفتار کنی، زیرا تو از کسانی هستی که در زندگی‌ات شکر و شیرینی وجود دارد.

برداشت: شمس الحق تبریزی می‌گوید که هیچ چیز جز تو نمی‌تواند جان‌های پاک و با صفا را آرامش دهد و اوضاع را بهبود بخشد. بی‌تو هیچ شادی و شکری در دل وجود ندارد.