غزل شمارهٔ ۲۵۷۶

برداشت: ای آقای من، سلام بر تو! از زحمت و تلاشی که برای ما کشیده‌ای چه حالتی داری؟ ای معدن زیبایی و منبع وفا، حال تو چگونه است؟

برداشت: ای جان، در بهشت و جهنم می‌توانی بپرسی که حالت چطور است. تو در بهشت روحانی و در دریای پاکی چگونه‌ای؟

برداشت: هر روشنی و نور، تو را به عنوان چشمی که مسیر را روشن می‌کنی می‌ستاید و هر زحمتی که می‌کشی، به تو می‌گوید چگونه می‌توانی بلا و مشکل را دور کنی.

برداشت: ای کسی که مانند گل خدمت تو را می‌چشند، به خاطر این خدمت، پوسیده و فرسوده شده‌ای، حالا بگو وضعیتت چگونه است؟

برداشت: در زمان بی‌محلی، با دل خود گویی که ده‌ها تاج و کمربند را به او می‌دهی، اما در زمان وفا و محبت، آن دل را چه خوب و زیبا می‌کنی.

برداشت: ای موسی! حالا حال تو چگونه است؟ آیا در میان فرعون‌ها قرار داری یا اینکه مانند شاه با معجزه‌ی دست سفیدت با اهل عمی در ارتباطی؟

برداشت: هر گل و گیاهی که در باغ و گلشن است، از زحمت و تلاش ما نشئت می‌گیرد، ای باد صبا، تو چطور به این شکوه می‌وزی؟

برداشت: ای آب خضر، چطور هستی؟ از گردش دنیا خبر بده. آیا تو که سرشار از حیات هستی، به مانند تاجی بر سر جان‌ها، در پی یک پوشش و قبا هستی؟

برداشت: ای جان که همیشه در حال مخالفتی، سکوت کن. زيرا هر لحظه از تو می‌پرسند که با این رنج‌ها و سختی‌ها چه حالتی داری.