غزل شمارهٔ ۲۵۷۵

برداشت: در هر لحظه، صحنه‌ای جدید و زیبا را مشاهده می‌کنی، اما تنها چیزی که به این تجربه می‌افزاید، باز کردن چشم‌ها و دیدن بیشتر است.

برداشت: از برکات معنوی در جمع‌های خصوصی آن‌قدر بنوش که دیگر نیازی به دستور و راهنمایی نداشته باشی.

برداشت: میوه‌ای که از خوبی‌اش در دست ما آب می‌شود، نورش را هرگز بر دست نمی‌گذاریم.

برداشت: این عطر و بویی که از موهای آن دختر زیبا به مشام می‌رسد، نه از مشک، نه از عنبر و نه از گل لادن است؛ بلکه بویی خاص و منحصر به فرد دارد.

برداشت: سرنوشت او به شدت به جانش ضربه می‌زند و این عشق او همچون سرمه‌ای است که در این هاون جا نمی‌گیرد.

برداشت: آیا مشاهده کرده‌ای که چگونه سرمه در هاون آسیاب می‌شود تا به آن‌جا برسد که ما هر دو در آنجا نباشیم؟

برداشت: در آن مکان، نه روش و دین قدیمی وجود دارد، تنها باغی از گل‌های تازه و زیبایی چون گل بنفشه، نسرین، لاله و سوسن دیده می‌شود.

برداشت: بگذار سلایق و نداهای دیگر را بشنوی، چون از سوختن من خبر داری، پس به من طعنه نزن.

برداشت: بدن خود را به سوی شمس تبریزی نبر، چرا که در آن جا به خاطر رنج شدید روح، حتی جای سر سوزنی هم وجود ندارد.