غزل شمارهٔ ۲۵۷۴

برداشت: من از درد و رنجی که نمی‌توانم آن را ببینم، رنج می‌برم و فریاد مسلمانان از نادانی و ظلم کسانی که خود را مسلمان می‌دانند، شنیدنی است.

برداشت: من درباره‌اش می‌گویم مانند شهد و شکر، یا مانند گوهر نادر. او را همچون شمع و جادو وصف می‌کنم، چون دارای قدرتی سلطنتی و خاص است.

برداشت: در نتیجه این آشفتگی و سر و صدا، هر جایی دچار آتش سوزی شده است و از میان آتش و دود، ما به وجود آمدیم و به نوعی در بستر این شرایط قرار گرفتیم.

برداشت: با وجود این که او سلطنت دارد، ولی آن دشمن مسلمان با خیال راحت و زورگویی حرمت و امنیت مرا از من گرفته است.

برداشت: دل و جانم را از دست دادم وقتی که آن شخص را دیدم، کسی که در مقابل او حتی جانم را به یک نان می‌فروختم.

برداشت: دیروز به خاطر عطر معشوقه‌ام به خیابان او رفتم و ناگهان باغی زیبا و گلستانی را دیدم که جلوه‌گری می‌کرد.

برداشت: در آنجا، دل و عشق به هم پیوند نزدیک دارند؛ جایی که رازهای عالم شناخته شده‌اند و همگان از آن آگاه هستند. در این مکان، آگاهی و دانش در کنار هم وجود دارد و شهرت و ناشناسی به طرز عجیبی در هم آمیخته‌اند.

برداشت: در کنار خاک او، لحظاتی خوش و تماشایی وجود دارد و در آتش عشق او، هر موجود زنده‌ای احساساتی عمیق و سرشار از زندگی دارد.