غزل شمارهٔ ۲۵۷۳

برداشت: در زیر پوشش خاک، ای جان، شادی‌ای وجود دارد که به طور پنهانی تجربه می‌شود و در عالم غیب، صد یوسف کنعانی وجود دارند.

برداشت: ظاهر جسم در حال تغییر و زوال است، اما آنچه از جان و روح باقی مانده، همواره پایدار و جاوید است.

برداشت: اگر خواهان شادکامی و نشانه‌های خوشی هستی، هر شب به درون خود بنگر و ببین که آیا روح تو زنده و سرشار از زندگی است یا همچنان در حالتی مرده و بی‌روح به سر می‌برد.

برداشت: ای عشق، تو چه دنیایی داری! هرچه از تو تعریف کنم، هرگز نمی‌توانم حق تو را بپردازم و وصف تو را به‌خوبی بیان کنم.

برداشت: مؤمن مانند شیرینی است و عاشق مانند بلندی. با تو چه زبانی باید صحبت کنم ای جان که تو نمی‌دانی.

برداشت: به اندازه‌ای که با ناتوانی و کندی می‌دوند، در نهایت، کامیابی بزرگ و شگفتی از سوی حاکم به آنان خواهد رسید.

برداشت: یک عاشق می‌گفت که وقتی در حال جان دادن است، چطور ممکن است که بخندد؟

برداشت: گفت وقتی که من تمام خواسته‌هایم را برآورم و به هدف برسم، حتی اگر به خاطر مشکلاتی که دارم، احساس مرگ کنم، باز هم می‌خندم چون دندان‌هایم نمی‌توانند نشان دهنده‌ی خندیدن من باشند.

برداشت: زیرا که من به دو نیم تقسیم شده‌ام، یکی از من نرم و شیرین است و دیگری تصمیم دارد تا به گشایش و شکوفایی بپردازد.

برداشت: هر کس که در زمان سختی و پریشانی به حالت خندان و شاداب است، نباید او را مانند شمعی که روشنایی می‌دهد، تعبیر کرد. زیرا در آن لحظه، او تنها به ظاهر خوب به نظر می‌رسد و در واقعیت در درونش احساسات دیگری دارد.

برداشت: شما به قدری در دل‌ها جا دارید که صدای شما جان‌بخش است و شایسته‌تان همین است. شما مانند هنرمندانی هستید که تنها به فکر دنیای مادی نیستند.

برداشت: هیچ‌کس کیسه‌اش را بیهوده نریزد و هیچ‌کس لباسش را نپاره کند، چون امیدی که از رحمت الهی است، هیچ‌گاه ضایع نمی‌شود.

برداشت: از آسمان، نور و روشنی به صورت بی‌پایانی فرو می‌ریزد و دریا نیز به لطف پروردگار، آن را در خود می‌گیرد و به زیبایی و شکوهش می‌افزاید.

برداشت: این بیت به مفهوم این است که نان‌های کوچک و ریز که بر سر سفره قرار دارند، از آسمان می‌بارند و به دست ما می‌رسند. بنابراین اگر این نان‌ها را ارزنده و مناسب می‌دانی، باید از آسمان بگذری و به این سفره توجه کنی.

برداشت: اگر کسی خسته شود، به او عطا خواهد شد و اگر خسته شود، دمی در حلقه قدرت خواهد بود.

برداشت: بگو شعری بگو که در آن از حقیقت جویی سخن گفته شود، بر دل سوخته‌ام آبی بریز، مانند چشمه‌ای که حیات‌بخش است.