غزل شمارهٔ ۲۵۷۲

برداشت: ای محبوب، چرا در دیاری غریب و دور بی‌ آنکه برگردی، می‌مانی؟ تا چه زمانی می‌خواهی در این تنهایی و بی‌قراری باقی بمانی؟

برداشت: من صد نامه برایت فرستادم و صد راه را هم به تو نشان دادم، اما یا تو نمی‌دانی کجا بروی یا نامه‌هایم را نمی‌خوانی.

برداشت: اگر نامه را نخوانی، نامه خود به خود خوانده می‌شود و اگر راه را نمی‌دانی، در دستان کسی که به راه آگاه است، قرار داری.

برداشت: برگرد و به آن دنیای تاریک و محبوس نرو، چرا که ارزش و جایگاه تو را کسی درک نمی‌کند. با دل‌های سنگی و بی‌احساس نشین، چرا که تو همچون گوهر درون این معدن هستی.

برداشت: ای کسی که از دل و جان خود جدا شده‌ای و از دغدغه‌های دنیوی رهایی یافته‌ای، برگرد که تو از هم‌چنین آزادگان هستی.

برداشت: تو هم آبی و هم جویی، هم آب را می‌جویی و هم شیر و هم آهو. تو بهتر از همه این‌ها هستی.

برداشت: چقدر فاصله است بین تو و جان تو؟ آیا تو چیزی جدا و شگفت‌انگیز هستی یا جان تو با جان دیگری آمیخته شده است، یا اینکه تو فقط نوری از وجود جانان هستی؟

برداشت: نور ماه در دل شب مانند قند و شکر بر لبان است. ای پروردگار، چه کسی است که مانند این اعجوبه‌های الهی وجود دارد؟

برداشت: هر لحظه از تو زیبایی و زیبایی‌های ظاهری ما زیاد می‌شود، دل و جان ما نیز در این دنیای زیبا معامله‌های دلپذیری را تجربه می‌کنند و این تبادل و جابه‌جایی از نظر ما خوشایندتر و خوش‌تر است.

برداشت: از عشق تو به مرگ نزدیک شدن و از ما مانند شکر جان دادن، زهر را از دستان تو خوردن، این همه نشانه‌ای از زندگی است.