غزل شمارهٔ ۲۵۶۹

برداشت: اگر تو آن زلف‌های تابیده را به دام بیاوری، در این حالت می‌توانی عشق را در جهانی از رسوایی قرار دهی.

برداشت: اگر قند شیرین تو را در جام بریزند، سر خمخانه به حرکت در می‌آید و همه جا پر از زندگی و شوق می‌شود.

برداشت: وقتی در جمعی هستی که همه چیز را به خوبی می‌بینی و درک می‌کنی، باید مراقب باشی که چگونه با دیگران رفتار می‌کنی و هر آنچه که به تو می‌رسد را با دقت و سنجش بپذیری.

برداشت: ای جان، چگونه ممکن است از بخشش تو بگذرم، در حالی که تو بخشنده‌ای و اگر کسی تشنه باشد، حتماً او را سیراب می‌کنی.

برداشت: ای ماه زیبای آسمان، اگرچه از خانه ما تا تو سفر صد ساله‌ای باشد، اما اگر یک قدم به سمت ما برداری، همه چیز تغییر می‌کند.

برداشت: از محبت و مهربانی تو، حتی دلخوشی‌های بزرگ و قوی هم تحت کنترل تو قرار می‌گیرند و دنیا نیز به خواسته‌ات تسلیم می‌شود.

برداشت: اگر بر بام آسمان صد در به روی تو گشوده شود و جلوه کند، باید حواست به کسانی که از بالای بام تو را می‌پایند، باشد.

برداشت: اگر در صبح چهره‌ات را جلوه‌گری کنی، حتی اگر در شب هم خام باشی، به زودی پخته و成熟 خواهی شد.