غزل شمارهٔ ۲۵۶۶

برداشت: اگر طبیب دلسوزی جان شما را درمان کند، حتی اگر شما پیر و فرسوده باشید، باز هم می‌توانید جوان و شاداب شوید.

برداشت: برای اینکه زندگی و حال خوشی داشته باشیم، باید به جسم خود اهمیت بدهیم و روح را هم شاد نگه داریم. وقتی دل از اندوه خالی شود، کسالت از بین می‌رود و چهره‌امان نیز به طراوت و شادابی برمی‌گردد.

برداشت: این جمله به این معناست که اگر کسی در زندگی با چالش‌ها و مشکلاتی روبرو شود، می‌تواند از تجربیات و دانش دیگران بهره‌مند شود و در واقع با استفاده از علم و راهنمایی دیگران موانع را پشت سر بگذارد. حتی اگر در شرایط سختی قرار بگیرد، با دانش و مهارت‌هایی که به دست آورده، می‌تواند راهی برای برون رفت از آن وضعیت پیدا کند.

برداشت: ای کسی که به دنبال آن معشوق هستی، وقتی به سوی او می‌روی، مانند قبله‌ای که به سویش می‌نگری، با روی او دیدار کنی، تمام زیبایی‌های جهان را در دست خواهی داشت.

برداشت: محبت در او نهفته است، اما نمی‌تواند به طور مستقیم بیان شود. نه حالت عاطفی شدت دارد و نه سردی، بلکه یک نوع سکوت و آرامش عمیق وجود دارد که در آن عشق واقعی دیده می‌شود.

برداشت: از آن عشق که کم از دانه نیست، بر آن بلندی که محل سکونت عیسی بود و آن دانه به همین اندازه کوچک است.

برداشت: کاملاً واضح و مشخص است که از لطف و رحمت تو، هیچ‌کس ضعیف و ناتوان نمی‌شود، حتی اگر لاغر و ناتوان به نظر بیاید. این نشان‌دهنده‌ی تأثیر بزرگ و مثبت تو بر زندگی دیگران است.

برداشت: به پزشک گفتم امروز هزاران بار شایسته است که پا پیش بگذارم، چون تو این‌گونه قدم گذاشتی.

برداشت: چیزی را که تو در دل جا داده‌ای، هیچ چیز نمی‌تواند از آنجا بیرون ببرد. دلی که تو به خاطر غم به دست نیاوردی، دیگر دل را از غم خالی نخواهی کرد.

برداشت: سکوت کن و از حرف زدن دست بردار، چون تجربه به تو نشان می‌دهد که از گروه بزرگ فاصله بگیر و خود را از آن جدا کن.