غزل شمارهٔ ۲۵۶۴

برداشت: اگر عشق به سر راه من بیفتد و عقل به خاطر شوق و مستی از کار بیفتد، ای خوشبختی و موقعیت من، در نهایت فقط تو می‌مانی.

برداشت: رهایی از تردید و شک در دنیای مادی ممکن نیست، زیرا حتی کوچکترین ذرات وجود شخصیتی مهم و باارزش است و هیچگاه نباید به راحتی از آن گذشت.

برداشت: ای طوطی جان! آواز شادی سر بده، بر میوه‌های شیرین شکر بپاش و بر عمر خود که با نعمت پر شده است، خوش بگذران، چرا که اکنون از بند قفس رهایی یافته‌ای.

برداشت: ای جان! به سوی معشوق برو، در جمع مردان حاضر شو و در باغ و بستان به تماشا بپرداز؛ چرا که از وجود خود رها شده‌ای.

برداشت: من در شگفتی تو مانده‌ام، از گریه و خنده‌ام. با بلندی و عظمت تو، رستم هم از بزرگی و از پستی حیران می‌شود.

برداشت: ای دل، با دقت و تمرکز به زندگی توجه کن و نگران سختی‌ها و تلاش‌ها نباش. تو همیشه در مسیر خوشبختی قدم گذاشته‌ای و به آن می‌رسی.

برداشت: باده‌فروش به تو گفته که اگر به جسم اهمیت بدهی، جان‌ها برای تو عبادت می‌کنند.

برداشت: ای آقا، تو پر از شوق و شادابی هستی و به مانند فتنه‌ای جذاب و فریبنده‌ای. هر چه زودتر بیا، چرا که دل ما خسته شده و انتظار برای دیدن تو به پایان رسیده است.

برداشت: اگر نیکی و بدی وجود داشته باشد، یا در خوشی و ناخوشی باشی، یا حتی اگر صدها هنر داشته باشی، در نهایت همه اینها اهمیت چندانی ندارد.

برداشت: کسی که دلش مانند سنگ سخت است، نمی‌تواند با چابکی و مهارت در راه ما قرار گیرد و ما را از زمین برنهد.

برداشت: در تلاش برای بیان یک موضوع، ابتدا یک پرده را کنار زدی و سپس با ایجاد مفاهیم جدید، صد پرده دیگر را به تصویر کشیدی.