غزل شمارهٔ ۲۵۶۲

برداشت: یک فرهنگ جدید و نوین بساز، ای ریشه دانایی. به نگری که راه‌حلی تازه بیابی، که حقیقتاً دیدن تو سخت است.

برداشت: دل‌های بسیاری مانند گوهرها به خاطر نور عشق تو می‌درخشد و بسیاری از طوطی‌ها که از شیرینی کلام تو یاد می‌گیرند، به زیبایی تو اشاره می‌کنند.

برداشت: تو طعنه زدی که عاشق دودی دارد و آتش نمی‌افروزد، اما اگر در دل او آتش نباشد، در حقیقت چه باید گفت؟ اگر هم آتش داشته باشد، باید چه پاسخی بدهی؟

برداشت: برو ای عزیز، به دنبال خوشبختی بگرد. من چه می‌توانم بکنم جز اینکه میان عشق و شب تاریک و زیبایی و نوشیدن باده، زندگی کنم؟

برداشت: بیا ای دوست روز من، به تو نگفتم شب گذشته در گوشی‌ات که خوشی در کم بودنش است. تو کمتر بخند، تا خوشی‌ات بیشتر شود.

برداشت: ای دل، بالاخره نمی‌گویی که مکر و فریب‌هایت کجا رفتند؟ مانند جامی که از دستم افتاده، جانم را از وجود تو می‌نوشم در حالی که تو نه دستی داری و نه پایی.

برداشت: هر شب که شمس تبریزی را ملاقات می‌کنی، چه زیبایی‌ها و ارزشمندهایی از او به دست می‌آوری! او همچون یک پادشاه می‌تواند روح تو را احیا کند و مانند خورشید و دریا، نور و عمق زندگی را به تو هدیه دهد.