غزل شمارهٔ ۲۵۶۱

برداشت: ای مسلمانان، جان من از عشق شما آکنده است، همچون طوفانی که بر سرم فرود می‌آید. این عشق، از بالا بر من نازل می‌شود.

برداشت: هر روز در محله‌های لولیان، شور و هیجانی برپا می‌شود که ناشی از نواختن ساز یکی از آنهاست. این بیداری و نشاط به خاطر وجود آنهاست و نشان از زنده بودن فرهنگ و شادی در میان مسلمانان دارد.

برداشت: ای مسلمانان، از جان خود بپرسید که ای کسی که پیش از زمان، در کوه طور به تفکر نشسته‌ای، چه چیزی از دشمنان در ذهنت می‌گذرد؟

برداشت: ای مسلمانان، از دل من هرگونه نفرت و کینه را بزدایید، زیرا من به خاطر این فکر، دل خود را به موج‌های دریایی سپرده‌ام.

برداشت: ای مسلمانان، خبر دهید کارفرما را که من به شدت از کار خسته و فرسوده‌ام و از او درخواست می‌کنم که برای من کاری ترتیب دهد.

برداشت: ای مسلمانان، دستانم را بگیرید و مرا در این مسیر هدایت کنید، زیرا من در عشق به معشوقی زیبایم گیجم و نمی‌دانم کدام راه را بروم.

برداشت: ای مسلمانان، من شما را به سرزمین او سپردم و بر آن خاک مرا دفن کنید؛ چون از آن خاک، بینایی و روشنی به دست می‌آید.

برداشت: ای مسلمانان، زبان فارسی را به عنوان زبان خود انتخاب کنید، زیرا در جمعی که شکر خورده می‌شود، نیازی به تنهایی و انزوا نیست.

برداشت: بیا ای شمس تبریزی، چرا که این کلام تنها شایسته توست و هیچ کس دیگری لایق آن نیست.