غزل شمارهٔ ۲۵۶۰

برداشت: ای جان پاک و مقدس! چرا همیشه به سمت من نمی‌آیی؟ جانم هر لحظه به بدن می‌آید، ولی تو هیچ وقت به سوی بدن نمی‌ечی.

برداشت: من در حالتی هستم که از غم و اندوه به شدت گریه می‌کنم و دامنم پر از اشک‌های من است. هرگز نمی‌آیی و من به جانب تو می‌آیم؛ اما تو از من دوری می‌کنی.

برداشت: ای کاش که جانم مانند نیسانی باشد که باران نمی‌بارد. افسوس که این خرمن پر محصول به این خرمن سیاه تو نمی‌آید.

برداشت: وقتی از آن نگاه دورم، نگریستن به دنیا برایم ممکن نمی‌شود. ای کاش تو هم بیایی و به من نگاه کنی، چون اگر تو نیایی، من نمی‌توانم به درستی ببینم.

برداشت: ای دل، تو که به زیبایی پری شباهت داری، چرا من را خواب می‌کنی؟ اگر نمی‌توانی در سحر و جادو ظاهر شوی، پس چرا این کار را می‌کنی؟

برداشت: ای طوق وصال او، که در گردن زیبایی می‌درخشی، من مانند قمری ناله می‌کنم که چرا نمی‌توانی به گردنم آبی.

برداشت: دل تو همچون سنگ است و من همانند آهن، در عشق پایدار هستم. ای آهن‌ربا، چرا به سوی آهن نمی‌آیی؟

برداشت: آن کس که خود را از ما و من جدا کند، در واقع به تو روی می‌آورد. پس چرا تو به این جدایی و دوری از من که این همه دلتنگی دارم نمی‌روی؟

برداشت: چگونه می‌توان سرزندگی و شکوفایی داشت، وقتی بارانی نمی‌بارد؟ و از کجا می‌شود آرامش پیدا کرد، وقتی که تو به خانه‌ام نمی‌آیی؟

برداشت: ای روشنی پنهانی که در این چشم نمی‌تابی، ای گوینده‌ی کلی که به این زبان ناتوان نمی‌آیی.

برداشت: وقتی که من به اندازه دانه ارزن کوچک شدم، به خاطر مرغ خوشخبری که می‌خواهم، به او می‌گویم: ای مرغ خوش خبر، چرا به سراغ این دانه ارزن نمی‌آیی؟

برداشت: همه موجودات در این مکان از عشق و جدایی به لرزه درآمده‌اند. برای آرامش و امنیت این روح‌ها، چرا در این مکان حضور نداری؟

برداشت: زبان مثل گل سوسن تازه‌ای است که به ستایش تو می‌پردازد، ای خوش‌صدا! اما در این باغ بهشتی، تو نمی‌آیی.

برداشت: ای باده‌ی خوش، تو که مانند استادان در عشق سرمست هستی، چرا از دنیای بیرون نمی‌آیی و به من نمی‌رسری؟

برداشت: اگر زندگی و روزی‌ام از نور خورشید تأمین نمی‌شود، چرا این خانه‌ی بدون نور باز هم روشنایی ندارد؟

برداشت: اگر به دنبال او نیستی، پس چرا به خانه‌ی خورشید، که نور و روشنایی است، نمی‌روی؟ چرا مانند شب دزدان که در تاریکی پنهان می‌شوند، در هر روزنه (باز کردن در و پنجره) نمی‌توانی خود را نشان دهی؟

برداشت: چنان‌که زیبایی او مانند بیابانی برای روح است، مؤمن چرا باید در ترس و نگرانی باشد؟ چرا مؤمن قدم به این زیبایی نمی‌گذارد؟

برداشت: تو این جسم و ظاهر را بشکن و مغز و اندیشه‌ات را در هم بزن. چرا در روشنی عشق مانند روغن نمی‌درخشی؟

برداشت: تو با نورت همه چیز را روشن کردی و می‌خواهی به کجا بروی؟ بدون تو، مثل آب بی‌روغن می‌شوم و بدون دشمن تو نمی‌توانی بیایی.

برداشت: تو چقدر خود را ارزشمند می‌دانی، اما متوجه نیستی که در دستان خودت گیر کردی و نمی‌توانی به گنجینه‌ای که در درونت هست، دست پیدا کنی.

برداشت: از عشق شمس تبریزی، مانند موسی که از خدا درخواست کرد تا او را ببیند، من هم می‌گویم که مرا ببینی. اما چرا تو از طرف تبریز نمی‌آمدی مثل لحظه‌ای که موسی انتظار به دیدار خدا داشت؟