غزل شمارهٔ ۲۵۵۸

برداشت: ای نقش روحانی، چرا از ما دوری می‌کنی؟ تو خود به خوبی می‌دانی که از حال و وضعیت بندگان باخبری.

برداشت: با توجه به این اشک گرم من و چهره زردم، بر پایه رابطه‌ای که با تو دارم، فراتر از مرزهای انسانی هستم.

برداشت: اگر کسی عالم بود، بی‌تو نمی‌توانست مرا خوشحال کند؛ زیرا بی‌تو زندگی‌ام مانند زندان است. پس ای عشق، بر این بیچاره و زندانی کمی رحم کن.

برداشت: اگر تو با فامیل و نزدیکانم بی‌خبر و دوری، خیلی نگران و مضطرب هستم. ای خدا، کاش هیچ‌کس به این اندازه نگران و پریشان نباشد.

برداشت: چطور می‌توانم شما را که همیشه فرار می‌کنید به جایی بند کنم، در حالی که اگر به دل بی‌وفا نگاه کنید، همچون دوست ما باز هم فرار خواهید کرد؟

برداشت: اگر از آسمان بر روی زمین بیفتی، می‌توانی تمام دریاها را بسوزانی و با عشق و صبر بر مشکلات غلبه کنی.

برداشت: اگر تو مانند آفتاب بر بالای سرم ظاهر شوی، من همچون سایه در کنار تو با آرامش و به دور از دیده‌هایم می‌آیم.