غزل شمارهٔ ۲۵۵۵

برداشت: چرا ای حیات، که جان من در این دنیا به تو وابسته است، در اینجا وطن داری؟ چرا خاک راه و سنگ‌ها هیچ درکی از حقیقت ندارند؟

برداشت: چرا کبود و تلخ و تند می‌شود، چرا گاهی درد و آسیب می‌آورد، چرا در عالم شب، تاریکی و ظلمت حاکم می‌شود؟

برداشت: در باغ زیبای او، شگفت‌زده بودم از روزی که خاری در این دنیا به وجود آورد، در زمانی که آن خار بود.

برداشت: آیا نمی‌دانید که آیا حضرت (مانند کسی) از غیرت خود بر روی آن چهره پرده‌ای کشیده تا کسی به جز خود او نتواند آن را ببیند و او به راحتی از دنیا و مکرها خارج نشود؟

برداشت: آیا کسی که در دنیای پر از درد و رنج زندگی می‌کند، می‌تواند زیبایی و لطف چهره‌ای آتشین را درک کند؟

برداشت: چشمان زشت افرادی که دارای چهره‌های زشت هستند، باید با لباس‌های زشت پوشانده شوند و چگونه ممکن است کسی که از آن لباس‌ها عاری است، بتواند آن لباس‌های زشت را بر تن کند؟

برداشت: لباس محبت او موجب شرمندگی است، چرا که از شرم زیبایی و صفای او، عرق بر پیشانی می‌نشیند.

برداشت: او با وجود اینکه جسمش در زندگی مادی محدود و محصور است، با نگاه مهربانش نور و محبت را از هر سو منتشر می‌کند و از این رو می‌توان او را در ملاقات‌ها مشاهده کرد.

برداشت: لطف خدا به‌گونه‌ای پنهان شده است که چشمان انسان‌ها بسته می‌شود و از دیدن زیبایی‌ها و تجربیات جدید محروم می‌مانند.

برداشت: اما آن نور ناپیدا هر لحظه به تو فرمان می‌دهد که شرابی بنوشی که به بی‌هوشی‌ات افزوده و تو را به هشیاری برساند.

برداشت: خوبان در نهایت، آسوده از روش‌های دنیا هستند، اما عشق آنها پر از مکر و فریب‌های بسیار است.

برداشت: اگر به سراغ شهوات و لذت‌های جسمی بروی و از آنها لذت ببری، اما از حقیقتی فراتر از آن غافل شوی، در حالی که جان تو ارزشمندتر از این لذات است، در واقع از اهمیت و معنای واقعی زندگی غافل هستی.

برداشت: درون خود، آنچه را جستجو می‌کنی، پیدا کن؛ نه به دنبال آن در گذشته باش و نه در آینده، و نه در آسمان. تو نمی‌دانی که در خواب و خیال تو، در باغ و گلزاری زیبا آن را یافته‌ای.

برداشت: کدام جهت را می‌شناسی و کدام سمت را می‌بینی؟ آن باغی که در خواب می‌بینی، در بیداری نیز وجود دارد.

برداشت: وقتی که جان تو آزاد شود، می‌توانی دنیای روحانی را ببینی. از آنجا که کودک مسیر را می‌داند، اگر به این سمت برگردی، به پادشاهی خواهی رسید.

برداشت: کدام یک از پادشاهان می‌تواند ویژگی‌های او را به زبان بیاورد، اما تو می‌توانی با یک مثال او را بشناسی اگر عقل و درک داشته باشی.

برداشت: من نمی‌خواهم دانایی‌هایی که از خوار و حقیر بودن و حرص و طمع به دست آمده‌اند؛ بلکه به دنبال دانشی هستم که از رهبری و بزرگی ناشی شود.

برداشت: بگذار و به جستجوی خوشی و شراب برو، چون از این سر محبت ممکن است به سر خوبی دست یابی. در جمع بزم بنشین و از آن سرور و شادابی که در توست لذت ببر و حال و هوای خود را ببین.

برداشت: از جامی که به خاطر پاکی‌اش، رازها و حقیقت‌های پنهان را یک به یک نمایان می‌کند، چه زیبایی‌هایی در چهره‌های دل‌فریب بروز می‌کند که در پرده‌ها و ساختمان‌های ظاهری پنهان شده‌اند.

برداشت: در چهره هر ماهی، نشانه‌ای از زیبایی و عشق وجود دارد که به خاطر محبت و لطف کسی است که او را در دل دارد.

برداشت: در نزد حسن، دو نوع موجود شناخته شده‌اند: انسان‌ها و جن‌ها. او ملقب به شمس‌الدین است و از تبریز می‌آید. او با کمالاتی که دارد، همچون دریا در هر بارانی، درخشان و بی‌نظیر است.