غزل شمارهٔ ۲۵۴۹

برداشت: وقتی آن موهای زیبا را دید، دلش به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و از کافر به مسلمان تبدیل شد. ای عزیزان قدیمی اسلام، به مهمانی بیایید!

برداشت: دل من به خاطر وجود تو شاد است، ای استاد بزرگ. تو خود مظهر اسلام و ایمان هستی.

برداشت: بینایی و آگاهی تو، حقیقت را به شکل واقعی خود نشان می‌دهد. تو خود نوری هستی که اسرار را روشن می‌کند و جانی که روح را زنده می‌سازد.

برداشت: اگر کمک و مهر تو در این دنیا نباشد، آسمان و زمین به سوی خرابی و ویرانی می‌رود.

برداشت: وقتی که مقام و جایگاه تو فراتر از دو جهان می‌رود، این خود نشان‌دهنده‌ی شگفتی عمیق جان‌ها و ایجاد تردید و حیرت در آنهاست.

برداشت: در تلاش هستم تا در این دنیا و دنیای دیگر نمونه‌ای پیدا کنم که بتوانم تو را توصیف کنم. اما همچنان نمی‌توانم، ای خداوند. آیا نمی‌فرمایی که چه کسی هستی؟

برداشت: من از تمام درمان‌ها بی‌نیاز شده‌ام و دیگر نمی‌خواهم درد را علاج کنم. می‌میردم در وفای تو، چون تو خود بهترین درمان برای من هستی.

برداشت: ای جان، خونم در حال ریختن است و به سوی تبریز روانه‌ام. نام شمس‌الدین را می‌گویم، اگر جایی هستی که به من آرامش بخشی.

برداشت: ای ماه درخشان، ویژگی‌های تو شگفت‌انگیز است، زیرا توانسته‌ای ابرهای گریان را به خندیدن واداری.

برداشت: اگر از نعمت‌ها و خوشی‌ها بگریزی و به دوری از دل‌مشغولی‌ها بپردازی، با مهربانی و لطف شاه، به راحتی به سعادت و موفقیت دست پیدا خواهی کرد.