غزل شمارهٔ ۲۵۴۸

برداشت: شما قصد دارید از ما روی برگردانید، اما همان‌طور که کعبه با وجود فاصله‌اش از مسلمانان ارزش و تقدس دارد، در این حالت هم جایی برای مسلمان بودن باقی نمی‌ماند.

برداشت: تو در مقام قدرت و زندگی هستی و همواره نیز در همین حالت باقی خواهی ماند. با این حال، از مشاوران و آنهایی که روح‌ها را به پرواز درمی‌آورند، دوری کن، چرا که آن‌ها توانایی‌هایی شبیه به سلیمان دارند.

برداشت: آسمان از هر بلای ناگهانی در امان است، اما زمین پر از آشفتگی و چپاول است. با این حال، زمین تحت تأثیر آسمان دچار جمع و پریشانی شده است.

برداشت: زمین مشابه بدن است و آسمان مانند عقل و جان می‌باشد. اگر بدن فربه باشد، اما اگر لاغر باشد، این بدان معناست که جان از آن بیشتر اهمیت دارد.

برداشت: وقتی عقل از بدن دور شود، بدن به بی نظمی و آتش فشانی می‌افتد و بدن می‌گوید که من عذرخواهی می‌کنم، تو که رفتی، دیگر کسی نیست که از من مراقبت کند.

برداشت: رحمت‌ها و توجهات تو به جان من مانند عقل است. حالا که عقل من به تو رسیده، اگر تو از عقل فاصله بگیری، آن عقل چه ارزشی دارد؟

برداشت: وقتی یوسف به کمال می‌رسد، به مانند گرگی در می‌آید و موسی به ستمگری فرعون تبدیل می‌شود. زمانی که تو از رکاب خارج می‌شوی، در انتها به حالت پالانی درمی‌آید.

برداشت: ما مانند دست‌هایی هستیم که به تو نیاز دارند و تو مانند چشمه‌ای هستی که می‌توانی هرچه را که می‌خواهی به ما بدهی. ما مانند خاک هستیم و تو مانند آبی که می‌توانی هر چه را که بخواهی در ما برویانی.

برداشت: ای مولا، تو مانند یک مغناطیس هستی که به جستجو می‌پردازد و چنان گوینده‌ای هستی که در عین حال نمی‌گویی، شبیه به اسطرلاب و ترازوی دقیق.