غزل شمارهٔ ۲۵۴۶

برداشت: در صبح زود به محبوبم گفتم که ای زیبای من، تو روح من هستی و من بدن تو. به حال خودم اشاره کردم و از درد و رنجی که دارم سخن گفتم، زیرا تو از حال من باخبری.

برداشت: هرچه از ایمان و کفر فراتر بروی و با شجاعت و تندی عمل کنی، ممکن است به مقام و قدرتی دست یابی. اما به یاد داشته باش که همانطور که هستی، همان مقام را داری.

برداشت: به یکی بگو که به ما بازگردد و در جنگل روح‌ها نگاه کند، درختانی را ببیند که به خاطر خون ریشه‌هایشان، شاخ و برگ‌هایشان شبیه مرجان شده است.

برداشت: تو می‌شنوی که یک شخص نادان، نامی از مردان می‌برد و از این که خودخواهی او عواقب بدی برایش به همراه دارد، نگران نیست و به همین خاطر، علامتی از ندامت بر پیشانی‌اش خواهد ماند.

برداشت: از افرادی که پاک و نیکوکارند، غفلت نکن و از بی‌پروایی کسانی که قدرت و صبر کمتری دارند، بپرهیز. چون تحمل درد و رنج این افراد می‌تواند زندگی‌ات را نابود کند.

برداشت: تو با خودت باش و بی‌خودی‌ها را به هم نزن، ای دشمن درویشان؛ با آنها درگیر نشو، زیرا با دستانی که توانایی آن را نداری، نمی‌توانی به جنگی با آنها بروی.

برداشت: شمس‌الدین تبریزی با قدرت‌های الهی، توانایی‌های تند و خطرناک را از میان می‌برد و به زندگی و جان‌بخشی می‌پردازد.