غزل شمارهٔ ۲۵۴۲

برداشت: ای ماه، بر محبوب من تابیده و پیغامی به او برسان که بگو زیبای من، لطفاً نوازش کن. ای باد، بر موهای او بوز و به یاد زیبایی‌اش اشاره کن.

برداشت: اگر اینجا هستی یا آنجا، و چه بیایی و چه نیایی، تو همیشه شیرین و دل‌نشینی. چه لذتی دارد حضورت مانند شیرینی و حلوا.

برداشت: هرگز انتقاد و ملامت دیگران را نمی‌شنوم و به دنبال آن نمی‌روم. عشق هرگز نباید به عنوان وسیله‌ای بازیچه و کم‌اهمیت تلقی شود. بیا، به راستی که تو سرور من هستی.

برداشت: اگر در زمین بگذارم معشوق و محبوبم را و اگر او را به بالای آسمان ببرند، من از آنجا هم او را می‌خواهم.

برداشت: اگر در اوج آسمان باشم، همچون راهب، در جستجوی عشق تو هستم و اگر هم در عمق دریا باشم، در آنجا نیز به دنبال تو خواهم بود.

برداشت: به خاطر زیبایی و درخشندگی تو، شب‌ها به خوبی و مهربانی تو دچار شگفتی می‌شوم. در این بیابان تعطیلی که در آن قرار دارم، احساس می‌کنم که تو همواره در کنارم هستی.

برداشت: وقتی او را می‌بینم همچون مستی به سر می‌روم و از شرم دو دست خود را می‌شویم. در راه او می‌روم و می‌گویم: ای مولای من، به من لطف کن.

برداشت: دختر زیبای آرامش‌بخش، با من درگیر است. بیا ای اشک و بر او بزن، به او بگو که ایلا اغاپوسی.

برداشت: هر کسی در دلش شوقی دارد تا تو را بوسه‌ای بدهد، اما هیچ‌کس جرات و توانایی بیان این خواسته را ندارد تا بگوید: بیا اینجا، ای محبوب من.

برداشت: اگر از بنده و خدمتکار سیر و خسته شوی و دیره به کمک او بیایی، او در نهایت بی‌کس و تنها خواهد ماند و تو نیز بدون یاری حس تنهایی را تجربه خواهی کرد.

برداشت: بیا ای باغ و ای گلستان، بیا ای سرو و ای گل سوسن، برای کور کردن دشمن بگو که ما را عشق فراگرفته است.

برداشت: بیا کنارم بنشین مانند گذشته‌ها، آن لب‌های شیرینت را به حرکت درآور.

برداشت: من نادان هستم و تو دانا. بقیه را بگو جانا، به وضوح بیان کن. من حرفی ندارم که بزنم و تو به راحتی می‌توانی بگویی.