غزل شمارهٔ ۲۵۴۱

برداشت: ای جان، وقتی که می‌بینی چه سوالی می‌کنی؟ ای موجودی که در عین وجود داری، وقتی با ما هستی چرا می‌ترسی؟

برداشت: هر کاری که می‌کنم و به هر طرف که می‌روم، به خاطر عشق و شوق به تو است. در نهایت، دلم می‌خواهد که به خانه‌ات برسم، زیرا تو از نسل پاکان و عشق‌های آسمانی هستی.

برداشت: در هر بحث و گفت‌وگو، چه در مورد اصول و قواعد و چه در مورد جزئیات و فصول، تو به دنبال چه چیزی هستی که از این نوع و جنس باشد؟

برداشت: اگر به جان خود دل ببندی و از این و آن کناره‌گیری، بدان که تو از دسته‌ی رها شده‌ها هستی و نه وابسته به موجودات جن و انسان.