غزل شمارهٔ ۲۵۳۸

برداشت: اگر پرده را از چشمانت برکنار کنی، تو زیبایی خودت را به نمایش خواهی گذاشت.

برداشت: عشق مانند شرابی است که از جایی فراتر از حالت بی‌هوشی نوشیده می‌شود و این عشق می‌تواند هزاران اندیشه را به چالش بکشد.

برداشت: بر روی سر جان، تاجی قرار ده و دل را به اوج و مقام برسان. از هر دو جهان، آن را بالا ببر، چرا که پاک و والاست کسی که شبانه با قدرت خود به سفر برد.

برداشت: دل پر از شوق و هیجان می‌شود و به سوی بیابان‌ها پرواز می‌کند. پیش از همه جان‌ها، ناگهان تو را می‌بیند و به یاد آن واقعه‌ای می‌افتد که خدایی در آسمان‌ها وجود دارد که در شب سفره‌اش به پیامبر می‌رسد.

برداشت: هر کسی را که بلندمرتبه و با شکوه گردانی، او را به آرامش در آن باغی که نامش در قرآن آمده، می‌ستایید.

برداشت: دل من هر لحظه شاداب‌تر می‌شود و صبرم از آن شادی که با تو دارم، در حال ترکیدن است.

برداشت: من از هر سمت و سو فرار می‌کنم تا به آن معشوق برسم، زیرا او آنقدر زیبا و دلرباست که خداوند او را به آسمان برده است.

برداشت: حیات به جان‌ها زندگی بخشیده و دل‌ها را به وجد آورده، در حالی که عدم را به شور و شوق تبدیل کرده است.

برداشت: از مکان‌های بلند و زیبای بهشتی دوری کن، ای دل. یعنی باید نیکوکار و راستین باشی، در حالی که تو بدون قدرت و امکاناتی همچون معجزه‌ها هستی.