غزل شمارهٔ ۲۵۳۴

برداشت: اگر یک لحظه رعیت باشی و من را به عنوان پادشاه و سالار خود بشناسی، اگر به ماه (یعنی تو) بی‌احترامی کنم، فقط سر خود را تکان بده و بگو آری.

برداشت: مرا بر تخت خود بنشان و خودت دوزانو پیش من بنشین. مرا به مقام سلطنت برسان و می‌دو را مانند یک جنگجو به پیش من بیاور.

برداشت: با صدای شِیرین تو، من شاداب می‌شوم. تو اگر مانند شیر قوی شوی، جهان زیبایی‌های تو را ستایش خواهد کرد.

برداشت: در اینجا اشاره شده که فردی به قدری برجسته و ویژه است که حتی خداوند نادری که خسرو و پادشاهی بزرگ است، تاج و تخت خود را جز برای او نمی‌دهد. این نشان‌دهنده‌ی عظمت و مقام بی‌نظیر این فرد است.

برداشت: به خاطر بسیاری از خوبی‌هایی که به من کردی، حالا آرزو دارم که وقتی موسی سخن گفت، بتوانم او را ملاقات کنم.

برداشت: یکی از خاک بستان به وجود می‌آید و دیگری هم از خاک بستانبان. هر خاکی و هر مرده‌ای از لطف و محبت (خداوند) در زندگی زنده می‌شود.

برداشت: تو خود پادشاهی و نیازی به تاج و تخت نداری، تو مانند ماهی زیبا هستی و این دنیا مانند یک ظرف کوچک در مقابل توست.

برداشت: کی فکر می‌کنی که عقل کامل در برابر تو مثل یک بچه نوآموز است؟ او چه چیزی جز ریش و کلاهی دارد که بتواند به کمال تو بررسید؟

برداشت: تکه‌دستی که موسی و هارون دارند، ارزشش بیشتر از ثروت و زر و سیم قارون است. شاید تو بتوانی دیداری را با یک دینار بفروشی، اما ارزش این گلیم بسیار بالاتر است.

برداشت: به لطف خدا، من در حالتی از خوشی و سرمستی هستم که نمی‌توانم تفاوتی میان زیبایی‌های طبیعی مثل ماه و برگ قائل شوم. در این حال، حتی نمی‌دانم یک دانه جو از مقدار زیادی که در دست دارم چقدر است.

برداشت: من به سرنوشت و عالم اهمیت نمی‌دهم، بیا آن جام مستی را به من بده. من از خودم بیزارم و از وجودم خوشنود نیستم. حالا نیستی من چه ارزشی دارد؟

برداشت: سگی که درون غار زندانی شده بود و به خاطر فضایلش در عشق دیوانه شده، با شدت بیشتری به محبتش افزوده شد. من خود را کنترل کردم تا سرمستم نشوم و نتوانم آن تاریکی را تحمل کنم.

برداشت: ای دل، وقتی که زیبایی و سخن گفتن را می‌بینی، بهتر است که بگذاری تا از این لباس زیبا بهره‌مند شوی.