غزل شمارهٔ ۲۵۳۱

برداشت: ای جان، وقتی که سرمست و شاد هستی، چرا از درد سر نگران هستی؟ مانند آهو، تو آزاد و زیبا هستی، پس چرا از خطر شیر نر در دل خود غم داری؟

برداشت: اگر من در کنار تو باشم و به زیبایی تو نگاه کنم، دیگر به گذر زمان و ماه‌های سال چه فکری داری؟ وقتی که شوق و هیجان من از شوق و شوری که در وجود توست ناشی می‌شود، پس چرا نگران هستی؟

برداشت: اگر تو مثل نیشکر تلخ و ترش شده‌ای، چرا باید در عشق به رنگ براق بمانی؟ از مرگ خر چه ناراحت هستی؟

برداشت: اگر من اینقدر به تو نزدیک و گرم هستم، چرا با آهی سرد سخن می‌گویی؟ وقتی که تو به اوج آسمان رسیدی، چرا از چیزهای بی‌ارزش و پایین غمگین هستی؟

برداشت: من صدای دل‌نوازم را شنیدی، داروهایی که می‌سازم را می‌شناسی، هنرمندی که در نواختن طناب و بازی با آن دارم را نیز دیده‌ای. پس از این دایره و محدودیت چه ناراحتی و غمی داری؟

برداشت: چرا از بی‌معنی بودن این صورت نگران هستی، وقتی که در دلت چیزی با ارزش مانند گوهر داری؟ اگر درونت آن گوهر گرانبها را داری، نگران بی‌ارزشی بیرون نیستی.

برداشت: آیا یوسف می‌تواند از دستان تو فرار کند؟ همه مردم مصر تحت تأثیر عشق تو هستند. نگران نابینایان و ناشنوندگان نباش، زیرا تو قدرتی فراتر از آنچه آن‌ها درک کنند، داری.

برداشت: وقتی با دل یار، غمی وجود ندارد و تو مانند چراغی هستی که نور می‌پاشد. تو حتی اگر فقیر باشی، باز هم از آن خنجر و درد و رنجی که داری، نگران نباش.

برداشت: به باغ و برهایی که داری خوش بگذران و از شکرهایی که در اختیار توست لذت ببر. حتی اگر درها بسته شده‌اند و نتوانی خارج شوی، نگران نباش، چون هنوز چیزهای زیادی برای لذت بردن داری.

برداشت: وقتی به قدرت و توانایی‌های خود آگاه شدی و توانستی به پرواز درآیی، دیگر از کم‌بودها و نواقص دیگران نگران نخواهی بود.

برداشت: ای جان من، پناه جانم، ای مهمانان! ای سلطان سلطان‌ها، تو از سنجر چه غمی داری؟

برداشت: سکوت کن و آرام باش، مانند ماهی‌ای که در دریای زیبا شنا می‌کند. وقتی در اعماق آب هستی، از آتش و مشکلات دیگری که ممکن است وجود داشته باشد نترس و نگران نباش.