غزل شمارهٔ ۲۵۳۰

برداشت: دل من مانند قلمی است در دستان کسی که امشب می‌نویسد و در این نوشتن، احساساتی را به تصویر می‌کشد که فردا نیز ادامه خواهد داشت.

برداشت: او با قلم خود به سامان می‌آورد و نوشته‌های مختلفی مانند رقاع و نسخ را می‌سازد. قلم می‌گوید که من تسلیم تو هستم و تو می‌دانی که من چه کسی هستم.

برداشت: گاهی چهره‌اش سیاه می‌شود و گاهی با موی خود بازی می‌کند. گاهی بر او سختی می‌آید و گاهی برایش کاری می‌کند.

برداشت: با یک کاغذ می‌تواند جهانی را به تصویر بکشد و بدون سر، جهانی را آزاد کند. همچنین می‌تواند با یک کاغذ قرآن را از مشکلات نجات دهد.

برداشت: قدرت و ارزش قلم به اندازه احترامی است که برای نویسنده قائل هستند؛ این احترام حالا می‌تواند ناشی از این باشد که قلم در دست فرمانروایی بزرگ یا در دست شخصی با مقام و منزلت قرار دارد.

برداشت: او سر بیمار را می‌شکافد تا درمانی که جالینوس برای حال او می‌شناسد را به کار بندد.

برداشت: قلمی که از عقل خود تحسین کند، نمی‌تواند به خوبی بنویسد و آن قلمی که از طبع خود انکار کند، نمی‌تواند حقایق را به درستی بیان نماید.

برداشت: این بیت به معنای این است که هر چقدر بخواهیم نامی برای او بگذاریم، چه قلم باشد و چه علم، در وجودش هم هوش و درک وجود دارد و هم بی‌خبری. او به درجه‌ای از آگاهی و هوش رسیده که از بی‌خبری و نادانی فراتر است و در واقع هشیاری او فوق‌العاده است.

برداشت: این فرد را نمی‌توان به زبان آورد و وصفش را بیان کرد، زیرا او ویژگی‌هایی متضاد دارد و این ترکیب عجیبی است که به نظر می‌رسد در آن محدودیت و اختیاری وجود دارد.