غزل شمارهٔ ۲۵۲۴

برداشت: اگر وجود ما برای تو به اندازه‌ی جان و دل عزیز بود، اکنون به تبریز می‌آمدی و این بیابان را طی می‌کردی.

برداشت: ای دل، پرواز کن و برو به جایی که دیگر بیماری وجود ندارد. اگر او چهره‌اش را نشان دهد، بیماری از بین می‌رود و نخواهد ماند.

برداشت: اگر دل بیچاره‌ات سنگین و غمگین بود، چه کردی؟ اگر می‌توانستی آن را آزاد کنی، شاید می‌توانستی به محبوبی که دارد بر تو می‌نازد، رحم کنی.

برداشت: ای کاش قالب من نیز از نعمت بخشش پر بود، چون تو بر تبریزیان در مسیر زندگی‌ات افزون‌تر شدی.

برداشت: مبارک باد بر آن‌ها که در این مسیر موفق شده‌اند و خداوند همه جا، در هر شهر و هر مکان، در هر دشت و هر رود به آن‌ها امنیت و آرامش بدهد.

برداشت: دل من به جمع آنها پیوسته است، تا شبی را که می‌گذرانند، محافظی داشته باشند؛ اگر تو به آنجا برسی، پاسبانی از دلشان خواهد بود که از رنج و ناراحتی دورشان کند.

برداشت: ای پادشاهان، به آن طرف بپرید که آنچه به شمایان تعلق دارد را بیابید، نه بدبختی را، بلکه خوشی و نعمت را که از جانب اکسیرهای بزرگ و محمودها به می آید.

برداشت: ای عاشقان خدا، به سوی سرنوشت جاودان حرکت کنید و مانند ماه، به سمت برج مسعودی روانه شوید.

برداشت: در میان عاشقان، کسی که با صداقت در مسیر حقیقت حرکت کند، به حقیقت و عشق واقعی دست می‌یابد. اما کسانی که از مسیر درست منحرف می‌شوند، به ناکامی و طرد شدن می‌انجامند.

برداشت: ای دل، به طور پنهانی پرواز کن و بال و پر روحانی خود را پیدا کن؛ اگر شایسته و شایق به این مقام نبودی، هرگز توانایی پرواز به اینجا را نداشتی.

برداشت: این شعر به شخصیت یا مقام یک شخص بزرگ اشاره دارد که در انجام کارهای نیکو و خیرخواهانه پیشگام است و به وعده‌هایی که می‌دهد پایبند است. اگرچه او خالق نیست، اما در جایگاه خود، به گونه‌ای است که شما را از مسیر دیگران جدا می‌کند و به سمت خود می‌کشد.

برداشت: او که این آتش را روشن کرده، فراتر از نور و دود است. از این آتش، نوری و از این آتش، دودی پدید آمده است.

برداشت: ای دل، چرا در تردید و نگرانی هستی که نمی‌توانی حقیقت نور را تشخیص دهی؟ از عشق نور او بسوز، چنان که عود در آتش می‌سوزد.

برداشت: نگران فرزندان نمرود نباش، که آنها مانند آتش و دود هستند. تو فرزند خلیل هستی، پس از دودی که نمرود ایجاد می‌کند نترس.

برداشت: جان من همچون آهنی است که در آتش قرار دارد و باید مدتی در آن بماند تا نرم شود. اگر این آتش وجود نداشت، خودم مانند آیینه‌ای می‌ماندم که پاک و بی‌عیب است.

برداشت: مشکلات زندگی به سادگی حل می‌شود وقتی که با دل پاک و نورانی اهل معرفت روبرو شویم، همان‌گونه که آهن در برابر گرمای شمع نرم و شکل‌پذیر می‌شود.

برداشت: ای دل! از شمس‌الدین بشناس، وقتی که مشکل تجلی برایت حل شود، مانند موسی که به کوه جودی رسید.