غزل شمارهٔ ۲۵۲۳

برداشت: دل آتشین من مثل گوگرد در آتش می‌سوزد، به ساقی بگو که زود برگردد و از ابتدا قدحی را پر کند، زیرا آخرین درد ناشی از آن، از همان اول آغاز می‌شود.

برداشت: بیایید، ای ساقی! تو که می‌دانی چطور می‌توان خاموشی را شکست. بدان که این شراب با طعم بهشتی، همچون یک باغ سرسبز و گل‌های زیبای رز است که از انگورهای فشرده به دست آمده است.

برداشت: می‌خواهم نشانت بدهم که هیچ‌کس نتواند نشانی از آن شب را بدهد. ای خوش‌قد، تو آن شب مرا در حالتی از بی‌خودی بردی که در ذهنم رازی از آن مه‌رو همچنان باقی است.

برداشت: تو به خوبی می‌دانی که وقتی به من آن نوشیدنی داغ را دادند، عقل و درک من از بین رفت و من به بی‌خیالی کشیدم.

برداشت: دو ظرف آورد آن معشوق، یکی از آتش و دیگری پر از طلا. اگر مانند طلا آتش را بگیری، آن را به نفع خودت می‌بری.

برداشت: ببین، ای ساقی، سرکش و شاداب را، آن آتش زیبا و دلنشین را بکش. تو چه می‌دانی ارزش این آتش را، چرا که در آن مکان، کودک کوچک و ناتوانی وجود دارد.

برداشت: از آتش شاد برخیزی، از وجود شمس‌الدین تبریزی خوشحال شو و اگر از طلا بگریزی، مثل طلا محو و ذوب خواهی شد.