غزل شمارهٔ ۲۵۱۶

برداشت: اگر کمک‌ها و نعمت‌های شمس‌الدین را با چشم خود ببینی، می‌توانی به مرتبه‌ای از کمال و معنویت دست پیدا کنی که چشمانت به عالم بالا و روحانی گشوده شود.

برداشت: چشم‌های باریک و پر از شوق را باز کن، زیرا در مستی، خوشبختی تو در دنیای دیگر به دست نمی‌آید.

برداشت: وقتی که قدم در آن مکان گذاشتی، جسم و بدن را فراموش کردی، چنان‌که گویی از مادر خود در آن عالم به دنیا نیامده‌ای.

برداشت: در میان زیبایانی که مانند ذرات رقصان هستند، روح من شاد و سرمست می‌شود. گاهی از زیبایی چهره‌ها سرمست می‌شوم و گاهی از باده و نوشیدنی.

برداشت: چهره زیبا و روحانی خوبان باعث می‌شود که هر شاهی حتی اگر سواره باشد، به خاطر آن زیبایی از اسب خود پایین بیفتد و پیاده شود.

برداشت: وقتی که از طرف آقای شمس‌الدین لطفی به تو داده شد، تمامی زیبایی‌ها در دل من محو شد و به سادگی و بی‌رنگی تبدیل گشت.

برداشت: همه پادشاهان و زیبایان و ماه‌روها را دیدی که به خاطر او با ناز و نیاز در برابر او نشسته‌اند و به احترامش خود را آماده کرده‌اند.

برداشت: اگر غیرت حضرت نبود، تو به او بی‌احترامی می‌کردی و جزای همه‌ای کارهای ناپسند خود را به آن بزرگوار می‌دادی و او نیز زیبایی و کمالش را به تو عطا می‌کرد.

برداشت: نه کسی را آسیب رساندی و نه نام و نشانی از فنا و زوال داشتی. دل ذرات خاک به خاطر جان و وجود پادشاه در شادی است.

برداشت: اگر در آب، تصوری از چهره‌ای مانند آتش می‌دیدی، تمام اجزای خاک به گونه‌ای بی‌تحرک و نرم معلق بودند، همانند بادی که در حال رقص است.

برداشت: اگر تبریز برایت حس و حال خاصی دارد، بدان که هر احساسی که تجربه می‌کنی، به خاطر عشق به خاک توست و سنجر نیز به اسارت تو در آمده است.