غزل شمارهٔ ۲۵۱۳

برداشت: ای عارف! بیا و به ما بپیوند. چه اهمیتی دارد اگر با خوبی رفتار کنی و مانند شعری نور بپاشی، تو می توانی از آن اشعار بگویی و زیبایی آنها را به نمایش بگذاری.

برداشت: به جان تمام مردان و به درد همه دچارشدگان، بگو تا چه چیزی می‌خواهی و از این گیجی چه می‌طلبی؟

برداشت: به دلیل زیبایی و جذابیت چهره‌اش، از او یاد بگیرید که چگونه می‌توان با عشق و محبت، نور و سروری را در چهره به نمایش گذاشت. ای زیبایان، از زیبایی این چهره درس بگیرید.

برداشت: از چشم‌های سیاه و موهای پیچ‌خورده او بیاموزید، ای مردم هندستان، چگونگی زیبایی و عشق را.

برداشت: از نگاه معشوق و حرکات جادویی‌اش، چنان احساسی را تجربه می‌کنم که گویی باید از حوادث تلخ و سخت زندگی درس بگیرم.

برداشت: آیا دوستان و نزدیکان یاد بگیرید که چگونه دل را مانند جویان عشق او تقویت کنید و دلجویی کنید.

برداشت: از انبار غله‌ای با شکل شش گوشه، خوشه‌ای نخواهی یافت؛ بنابراین به سوی کسانی که راهی ندارند برو و از قوانین و اصول چهارچوب‌دار بگذر.

برداشت: همه‌ی موجودات از تو شکایت دارند. حال تو چرا گله‌مند هستی، وقتی که هیچ چیزی از تو کاسته نشده است؟ نمی‌فهمم چرا هنوز ناله می‌کنی.

برداشت: من عاشق آن کبوتر هستم که بر روی بام تو پرواز می‌کند. کجایی ای وفادار، که متعلق به آن محله‌ای؟

برداشت: وقتی که فرصتی طلایی و گرانبها به دست آمده، چرا از آن بهره نمی‌گیری و خوشی نمی‌کنی؟ وقتی که راهنما و معلم زندگی‌ات به سوی تو می‌آید، چرا خود را آماده نمی‌کنی و به اصلاح خود نمی‌پردازیش؟

برداشت: این آهو در دام گرفتار شده است، تو چرا در بیابان به دنبال آن می‌گشتی؟ در حالی که گهربه ارزشترین را در خانه گم کرده‌ای. به دنبال چه چیزی در ویرانه‌ها هستی؟

برداشت: در این خانه هر روز گوشه‌ای تازه وجود دارد و تو تنها نیستی. ای جان، کمی دقت کن؛ در حقیقت، تو را در شکل‌های مختلف می‌توانی ببینی.

برداشت: خواهی کافر باشی یا مؤمن، خواهی در عشق باشی یا در کینه، در نهایت بدان که هر آنچه هستی، به همان وجودی که در دل و جانت هست وابسته‌ای.

برداشت: به خاطر داشته باش که آن شخص با استعداد و بی‌نظیر هنوز در بین ماست، اما در این لحظه، ساقی مست‌ها گلویم را گرفته تا بفشارم، اگر بخواهد بیشتر لطف کند.