غزل شمارهٔ ۲۵۱۱

برداشت: چرا از زیبایی‌های باغ و چشمه حیوان نمی‌نگری؟ چرا مانند ما که از خود تو هستیم، بیگانه شده‌ای؟

برداشت: ای جانم، تو مثل طوطی هستی، پس خواهش می‌کنم ناز نکن و مرا ناراحت نکن. من می‌دانم که تو از طبیعتی شیرین و دلپذیر به دنیا آمده‌ای.

برداشت: بیا در خانه‌ات باش و نترس از اینکه خودت را ببینی. به این فکر کن که طرز فکر نادرست و کج‌اندیشی که در ذهنت است، فقط بی‌اساس و بی‌معنی است.

برداشت: ای پادشاه یغما، بیا و مرو به هر سویی که ما می‌خواهیم. اگر برای دیگران تلخی وجود دارد، برای ما مانند شیرینی است.

برداشت: اگر کسی از نوری غافل باشد، این به خود نور مربوط نیست و عیبی برای آن نور به حساب نمی‌آید. همچنین، اگر کسی به یک شیرینی طعنه بزند، این به خود شیرینی ربطی ندارد، بلکه مشکل از طعنه‌زننده است.

برداشت: از زمین روحی را برآور و نگاه کن به روحی که آسمانی است؛ زیرا از آن، زیبایی‌هایی به وجود آمده که جان ما را زنده می‌کند و این دوران سبز و خرم را به وجود آورده است.

برداشت: بر روی نردبانی قدم بزن، نه اینکه فقط به زیبایی‌ها نگاه کنی و نه اینکه به آسیب‌های بدنی توجه کنی، بلکه باید تلاش کنی تا روح و جانت را تقویت کنی.

برداشت: درختی وجود دارد که نه خشک است و نه آنقدر تر. زیر این درخت می‌توانی در آرامش استراحت کنی و خنکای سایه‌اش را احساس کنی.

برداشت: اگر به چشمه‌ای جالب نزدیک شوی، متوجه می‌شوی که وقتی در کنار آن بنشینی، تحت تاثیر آن رنگ و زیبایی قرار می‌گیری و به نوعی با آن یکی می‌شوی.

برداشت: اگر خود را از او جدا کنی، نه شکل و شمایلی از تو باقی می‌ماند و نه هیچ چیزی از وجودت. در واقع، وقتی که این رابطه قطع شود، همه چیز به نابودی می‌رود.

برداشت: هرگاه که به چشمه نزدیک شوی، مانند شعاع‌های خورشید، شمس تبریزی درون آب به زیبایی و طراوت می‌درخشد، همچنان که مه برای زیباتر کردن دنیا به وجود می‌آید.