غزل شمارهٔ ۲۵۱۰

برداشت: سلطان با لحنی نرم و دوستانه از من پرسید: "عاشق، امسال چه طور است که به این مقدار خوش‌شانسی به تو دست داده است؟"

برداشت: توجه کن که من به خوبی نمی‌توانم بشنوم! آیا می‌توانی دوباره صحبت کنی و توضیح بدهی؟

برداشت: آیا ممکن است فردی نابینا باشد که صدای خود را به زبان نمی‌آورد؟ به همین ترتیب، تنها در صورتی می‌توان از زیبایی سخن گفت که وجود داشته باشد.

برداشت: شاه متوجه بازی شد و خندید و گفت: به کسی که مثل تو نادان و بی‌خبر است، این را بگو که او نیز چنین حالتی دارد.

برداشت: من یک بار دیگر حمله‌ور شدم، مانند کرّ که با قدرت به جلو می‌رود. وقتی که سر و گوش پیش او بردم، گفت: «تو فقط به ستم و ظلم افسار نبندی و چیزی جز انتقاد و نکوهش به ارمغان نیاوردی.»

برداشت: وقتی که ادعای بزرگی کردم، حالا نمی‌دانم چگونه باید به عذر و توجیه بپردازم. وضعیت به گونه‌ای است که هیچ راهی برای فرار از این ماجرا ندارم و مجبور هستم با این فرهنگ و روش‌های نادرست روبرو شوم.

برداشت: به دربان نگاه کردم و از او خواستم که از نام من سوالی بپرسد؛ اما او در حالت گیجی و حیرت بود.

برداشت: بار دیگر به سخنانش توجه کردم و متوجه شدم که تو همواره در برابر او هستی، مانند شاگردی که در پیش استاد خود قرار دارد، چون او چهره‌ای فریبنده و هوشمند دارد.

برداشت: چشمکی از آن نگهبان به من زد که تو او را نمی‌شناسی. او کسی است که چون به او نزدیک شوی، فقط رسوایی می‌آورد و فریب‌کار است.

برداشت: فریب نزن، زیرا همان چیزی که به نظر شیرین می‌رسد، ممکن است به طرز ناگهانی و غیرمنتظره‌ای به بلای سر تو تبدیل شود، مانند شیره‌ای که بر روی آتش می‌جوشد و ممکن است به دفتری برگردد.