غزل شمارهٔ ۲۵۰۷

برداشت: عید فرا رسیده است، ای ساقی، تو نمی‌دانی که چگونه بندگان به خدمت سلطان آمده‌اند. بیار مهمانی را که مناسب مقام سلطنت باشد.

برداشت: من در حال سرخوشی و مستی هستم و می‌خواهم از دست تو جام بگیرم. این جام که از دست تو می‌گیرم، برایم عزیزتر از هر چیزی است زیرا تو همان جان منی.

برداشت: بیا ای ساقی، مرا کمتر آزار بده، چون من از خودم و حالتی که دارم خسته‌ام. آن شیشه را به دست من بگذار تا از سرمستی و شور عشق بهره‌مند شوم.

برداشت: شیشه را به گونه‌ای درست کن که انگار خود را می‌شناسد و می‌گوید من همان شراب هستم. ای ساقی، به حق دوستی‌ات، تو می‌توانی کسی را که به تنهایی و بی‌کس است، آرامش دهی.

برداشت: در پی عشق تو به جستجو پرداختم و به سراب تو رسیدم. خوشبختانه فهمیدم که خود تو هم در جستجوی ما هستی.

برداشت: من می‌خواهم تو از خوبی و نیکی، ظرف را به خوبی پر کنی از آن شراب‌های معنوی و از آن خمره‌های پنهانی.

برداشت: تو با می، ذهنم را مشغول کردی و به من وعده دادی که به جان پاکت، عهد و پیمان را زیر پا نگذاری.

برداشت: ای ساقی، تو در لیاقت و قدرت خود، آرامش و شاکر بودن را برای جان‌های مست به ارمغان می‌آوری. تو با قدرتی که داشتی، در خیبر پیروزی را به ارمغان آوردی.