غزل شمارهٔ ۲۵۰۶

برداشت: خوشا به حال آن کسی که در صبح زود، چهره‌ای زیبا را می‌بیند و از او دست می‌فشارد، مانند دستی که از سوی پادشاهی بزرگ به او داده شده باشد.

برداشت: دیدن صبحگاهان با چهره‌ای زیبا چقدر دل‌انگیز است، همچنان که از ابتدای روز، دیدن ماه روشن هم لذت‌بخش است.

برداشت: دو خورشید را در صبحگاه مشاهده کردم، یکی از سمت شرق و دیگری بر فراز آسمان که نشانه‌ای از شادی و سرزندگی است.

برداشت: بسیار درخشان و تابناک است که خورشید در برابر او سجده می‌کند؛ اما او که بدن دارد، نمی‌تواند او را ببیند، زیرا این خورشید حقیقتی روحانی و جان‌دار است.

برداشت: ای صبحی که او می‌آید و بر سر بالین تو می‌نشیند، وقتی که چشمت را از خواب می‌گشایی، شاهی شاداب را می‌بینی.

برداشت: این روز و ساعت بسیار خوشایند و پربار است، چه زیبایی و چه قدرتی دارد! در چنین روزی که زندگی را برای تو آسان می‌کند، هر دشواری به نظر راحت می‌آید.

برداشت: اگر کسی با ناز و زیبایی به سمت ما بیاید، حتی آهن هم از غم و حسرت ذوب می‌شود و اگر از روی محبت و لطف پیش بیاید، حتی شخصی که در بیچارگی به سر می‌برد، می‌تواند از خوبی‌ها بهره‌مند شود.

برداشت: اگر کسی در شب آن شخص را ببیند، مشاهده‌اش از روشنایی روز بیشتر خواهد بود. و اگر در چاهی او را ببینند، آن چاه به زیبایی یک ایوان خواهد شد.

برداشت: خورشیدش به عنوان نشانه‌ای از روشنایی و بزرگی معرفی می‌شود و او به عنوان شخصیتی با نام شمس الدین تبریزی شناخته می‌شود. این شخص نه تنها خود، بلکه نمونه‌های متعدد دیگری نیز از او وجود دارد که صوفیان او را بسیار می‌ستایند و از او به عنوان حقیقتی منحصربه‌فرد یاد می‌کنند.