غزل شمارهٔ ۲۵۰۵

برداشت: وقتی که بی‌موقع به خانه آمدی، ای ساقی، با دلی شجاع و جسور داخل شو و پنج پیمانه بنوشان به یک پیمانه.

برداشت: از جام می افسانه‌ای بنوش و همه چیز را کهنه و بی‌فایده بدان، سپس در این خرابه، گنجینه‌ای را ببین که باقی‌مانده است. ای ساقی!

برداشت: اگر من جامی را بشکنم یا این مجلس را بر هم بزنم، از من نگیری؛ زیرا من بدون تو هیچ چیزی نیستم، ای ساقی حکیم.

برداشت: وقتی روح شفاف و زلالی وجود داشته باشد، ببین چگونه باده می‌گردد. بگویم از چه چیزی می‌ترسم، تو ای ساقی در خانه‌ام هستی.

برداشت: پایی در آب و گل بگذار که روحش مانند آب و جسمش شبیه گل است. آب را از گل جدا کن، مانند اینکه کاه را از دانه جدا می‌کنند، ای ساقی.

برداشت: این مکان ساخته شده از آب و گل است و اگر در آن نقصی وجود داشته باشد، به خاطر همان آب و گل است. ای ساقی! در این خانه باید با این موضوع بسازیم.

برداشت: در اینجا به ستایش شمشیری پرداخته شده که پر از ارزش و معنویت است و به نام باده و ساغر معروف است. به ساقی (شراب‌ریزان) اشاره شده که باید به سرعت سر بیگانه‌ای را بگیرد. به طور کلی، این متن بیانگر شجاعت و قدرت است و به تبادل و جشن در میکده اشاره دارد.

برداشت: عاشق واقعی همیشه دچار احساس و اشتیاق است و نمی‌تواند از عشق خود دل بکند. او هر لحظه درگیر هیجان و عشق است، مانند شعله‌ای که نمی‌تواند خاموش شود. ای ساقی، تو که می‌نوشانی، این شمع را به حال خود بگذار و بگذار وجودش سوزان باشد.

برداشت: نمی‌توانم به درستی حرف بزنم، چون سرم را از شراب شیرین و افسانه‌های ساقی خراب کرده‌ام.

برداشت: گاهی خداوند دیوانه را عاقل می‌کند و گاهی هم عاقل را به دیوانگی می‌کشاند.