غزل شمارهٔ ۲۵۰۲

برداشت: اگر دلی داری و عاشق هستی، باید به عشق و احساسات خود احترام بگذاری و از چیزهای بی‌ارزش و مادی مانند نان و لباس فاصله بگیری. عشق واقعی فراتر از نیازهای دنیوی است.

برداشت: اگر در زندگی با کمبود نان مواجه شوی، عشق تو می‌تواند مانند یک نانوا به تو کمک کند و اگر دستت گم شود، عشق تو به تو دستمالی خواهد داد.

برداشت: به تماشا بنشین و ببین که حتی بدون نان و لباس، فرشتگان و جان‌ها چطور خوشحال و آزاد در این مکانی زنگ‌زده و بی‌زرق و برق هستند.

برداشت: زمانی که از این نعمت و خوبی‌ها بی‌نیاز گردی و به آزادی و استقلال برسی، دیگر به فکر و افسوس پادشاهی دیگر خواهی بود.

برداشت: اگر در پی نان و معیشت باشی، یار حقیقی و معنوی‌ات به تو می‌گوید که به دیگران کمک کن. اما نادیده گرفتن این دعوت و عدم کمک کردن به دیگران، واقعاً یاری نکردن است.

برداشت: عشق قدرتی قوی و استوار دارد که می‌تواند بر زندگی ما تأثیر بگذارد. تو که شباهت به گاوان داری، به ما کمکی نکن و از این مرحله بیشتر نرو.

برداشت: سخنان زیادی در دل من جمع شده است و هر کدام به نوبت می‌خواهند بیرون بیایند، اما از بس که این‌قدر زیادند، دچار سردرگمی می‌شوم و نمی‌دانم کدام را اول بگویم.

برداشت: ای صاحب خانه، من زیبایی را در کوچه‌ی خودت دیدم. آتش عشقی بین ماست که نور محبتش، آتش خودم را خاموش می‌کند.

برداشت: من همچنان به زبان عربی صحبت می‌کنم، اما گویا تو به زبان فارسی صحبت می‌کنی. آیا من کار بدی انجام داده‌ام که تو به سمتم نمی‌روی؟

برداشت: ای محبوب هیچ گناهی نکرده‌ای، اما لطف و رحمت تو به همه‌جا می‌رسد و هر باغی را با گل‌های زیبای خود زینت می‌بخشد، به طوری که هیچ‌کس از زیبایی آن خالی نمی‌ماند.

برداشت: او دارای غلامان رومی و زنگی است که به نوبت خود را به هندو و اهل ترک نشان می‌دهند.

برداشت: غلامی از قوم روم خوشحال است، در حالی که غلامی از قوم زنگی ناراحت است. یکی از آن‌ها در لحظه‌ای فرمان می‌دهد و دیگری را به زیر سلطه خود درمی‌آورد.

برداشت: در همه‌ی دنیا هیچ چیزی نظیر آفتاب و ماه نیست، اما با این حال، در شب، زمین به واسطه‌ی روشنایی آنها به درخشش درمی‌آید.

برداشت: در شب، جدایی این روز به یاد پیوند و وصال گذشته، این جام در حال چرخش است و از نعمت‌ها و بیماری‌ها خبر می‌دهد.

برداشت: اگر شب نوبت تو نیست، گندم را از این آسیاب مبر. چرا که آسیاب‌های زیادی را می‌بینی که آب جاری ندارند.

برداشت: وقتی من به زیبایی و لطافت سخن می‌گویم، از تو می‌خواهم ای خوش‌ذوق، که به او بیاموزی چگونه در دریا هنر افشانی و گفتمان را به زیبایی بیان کند.